Tags: zonnewende

bird snow

Winterzonnewende

Gisteren was de winterzonnewende. Dat is de donkerste dag van het jaar en daarmee de belofte dat binnenkort de dagen zullen lengen. Vanaf nu gaat het langzaam lichter te worden. Nu is het nog een belofte.

Vraag voor een kaart: Wat is de belofte van licht die voor mij gekomen is?

Voor mij is het een nieuw begin. Ik trek de De Dwaas uit de Alice Tarot waarop het moment staat afgebeeld waarop het witte konijn achterna gaat en in het konijnenhol valt en haar avontuur begint.

bird snow

Amaterasu

Morgen is het winterzonnewende. De zon staat dan het verst van de aarde. In veel landen wordt de zon in deze dagen aangemoedigd om weer terug te komen. In Japan gebeurt dit ook. Daar sluit de zonnegodin Amaterasu zich tegen het einde van het jaar op in een grot. Dat doet ze omdat ze is boos is. Haar broer vertrapt de oogst. Maar zonder zon is het donker op aarde en groeit de rijst niet. Om Amaterasu te verleiden om naar buiten te komen gaat de godin van plezier dansen en zingen. Alle goden doen mee. Wanneer Amaterasu uit nieuwsgierigheid naar buiten komt om te kijken wat voor vrolijkheid ze hoort, zetten ze een spiegel voor haar neer. Als Amaterasu zichzelf in de spiegel ziet geniet ze. Ze begint te stralen en te schijnen. Eén van de goden sluit dan gauw de grot af met een grote steen. En Amaterasu schijnt weer voor een hele lange tijd.

Vraag voor een kaart: Wat laat mij stralen?

Ik trek Alice, als koningin van bekers. De koningin van bekers is een gevoelsmens, ze is intuïtief, creatief en houdt van schoonheid. Ze staat hier als een lefgozertje, tenminste dat vind ik. De kaart laat een scène zien uit "Through the Lookingglass". Alice is aan het eind van het schaakspel gekomen en draagt tot haar verbazing ineens een kroon. Ze is koningin geworden.

Ik straal als mij iets gelukt is, en voel me dan tegelijkertijd een 'lefgozertje', altijd toch weer wat verbaasd over het succes.


WP_20141222_17_15_07_Pro
Monstrans

Sint Jan en de tweede helft van het jaar

Jezus en Johannes de Doper delen het jaar. De geboorte van Johannes de Doper wordt op 24 juni gevierd en die van Jezus een half jaar later op 24 december. Wanneer je kijkt naar de gang van het jaar staan de feesten precies tegenover elkaar. Na Sint Jan gaat het licht afnemen en wordt het donkerder buiten. Na Kerstmis gaat het licht toenemen en wordt het lichter buiten. Christus brengt het licht en Sint Jan het donker.

Johannes brengt ons in contact met het duister. Donker geeft rust, stilte en inzicht. Het donker biedt ons ook de mogelijkheid om te kijken naar het duister binnen onszelf: naar schaduwkanten, naar wat er in ons is aan ongeleefde verlangens, en ook naar kanten die we liever niet zien. Naar dit duister kijken in onszelf maakt het verlangen naar licht en bevrijding in ons wakker. Hoe meer wij van ons duister bewust worden, hoe meer ruimte we gaan geven aan het licht.

Omkeren
Johannes leefde in de woestijn en at sprinkhanen en honing. Hij was een boeteprediker.“Keer je tot God”, zegt hij tegen de mensen die bij hem komen, en: “Deel je kleren, als je meer dan één stel hebt”. Zoals de zon zich omkeert op het moment van Johannes geboorte en de andere kant uitgaat, zo roept Johannes de Doper op tot boete, inkeer en zuivering.

Wegbereiden
Johannes verstond zichzelf als wegbereider van Christus, als iemand die het pad voor Jezus effent, zodat zijn weg makkelijker werd en de mensen naar hem wilden luisteren. Johannes zei over Jezus: “Hij moet groter worden en ik kleiner”. Johannes wilde dat de mensen naar Jezus gingen luisteren in plaats van naar hem. Op schilderijen staat Johannes vaak afgebeeld terwijl hij wijst naar Christus, die afgebeeld is als lam. Op de afbeelding die we hier zien, is Johannes heel groot en Jezus nog klein. Het ‘kleiner worden’ van Johannes en het ‘groter worden’ van Jezus wordt uitgebeeld in de gang van het jaar waarin het donker wordt na Sint Jan en lichter na de geboorte van Christus. Johannes roept ons op de weg te bereiden voor Christus, om vooruit te kijken naar het licht dat komen gaat, en om Christus in ons hart te houden.


John the Baptist

Voor de website en de Facebookpagina van Noorderlicht Breda
bird snow

Winterzonnewende

Vandaag is de winterzonnewende. Het is de donkerste dag van het jaar daarmee de belofte dat binnenkort de dagen zullen lengen. Vanaf vandaag gaat het langzaam lichter te worden. Nu is het nog een belofte.

Voor een kaart: De belofte van licht die vandaag voor mij gekomen is.
bird snow

Amaterasu

Morgen is het feest van de winterzonnewende. De zon staat dan het verst van de aarde af. In veel landen wordt de zon in deze dagen aangemoedigd om weer terug te komen.
In Japan gebeurt dit ook. Daar sluit de zonnegodin Amaterasu zich tegen het einde van het jaar op in een grot. Dat doet ze omdat ze is boos is. Haar broer vertrapt de oogst. Maar zonder zon is het donker op aarde en groeit de rijst niet.
Om Amaterasu te verleiden om naar buiten te komen gaat een godin van plezier dansen en zingen. Alle goden doen mee.
Wanneer Amaterasu uit nieuwsgierigheid naar buiten komt om te kijken wat voor vrolijkheid ze hoort, zetten ze een spiegel voor haar neer.
Als Amaterasu zichzelf in de spiegel ziet geniet ze. Ze begint te stralen en te schijnen. Eén van de goden sluit dan gauw de grot af met een grote steen. En Amaterasu schijnt weer voor een hele lange tijd.

Vraag voor een kaart: Wat laat mij stralen?
Midsummer

Een spiraal zonder knopen

Ik ga een workshop leiden waarin we een spiraal gaan lopen, de eenvoudigste vorm van een labyrint. Het is gemaakt van touw op de grond dat naar binnen draait. Volg je dat touw, dan kom je vanzelf in het centrum. Het is op een weekend van de vrouwensynode, waar meer dan honderd vrouwen bij elkaar zijn om na te denken over ecologie en theologie. De workshop gaat over het vieren van de seizoenen. De spiraal hoort bij een viering van de zonnewende op 21 juni en verbeeldt de weg van de zon. Je start aan de buitenkant, bij het begin van het touw. Dat is het moment waarop de zon het hoogst aan de hemel staat. Het midden van de spiraal verbeeldt de winterzonnewende en kerstmis, de geboorte van Christus. Daar loop je naar toe.

Voor de spiraal heb ik 50 meter touw nodig. Ik heb wel touw, maar dat krijgt kronkels en knopen als je het neerlegt. En die moet je dan eerst uit de knoop halen en het weer opnieuw proberen. Ik zie mijzelf staan klunzen tijdens de workshop. Daar word ik nu al zenuwachtig van.

Ik wil ander touw, maar weet niet welk touw geschikt is. Daarom bel ik Johannes Annema, eigenaar van de webshop Alletouw.nl. Het gesprek is een verrassing. Voor mij is touw een gebruiksvoorwerp, niet meer dan dat, maar dat is heel anders voor Johannes. Johannes houdt van touw, dat hoor je aan manier waarop hij erover spreekt. Hij legt uit hoe touw zich gedraagt: dat het kan kinken en zich ontspannen. Prachtig vind ik dat: 'touw dat zich ontspant'. En of ik wel zeker weet dat het niet goed gaat komen met het touw dat ik al heb, vraagt hij. Ik moet een foto sturen.   


      

Als Johannes het touw gezien heeft en ik zijn vraag bevestigend beantwoord heb dat het stugger is geworden nadat ik het heb gebruikt, weet hij de waarschijnlijke oorzaak. Het gaat knopen en kronkelen, omdat ik een koord van nylon (= polyamide) heb gebruikt. Dat wordt harder en stugger als het vochtig is geweest en dat kan al door dauw op het gras of bij hoge luchtvochtigheid (mist). De eerste keer dat ik de spiraal legde was buiten op gras. Het was heiig en het gras een beetje nat. Mijn touw is vochtig geworden. Ik heb touw nodig dat soepel blijft onder alle weersomstandigheden.

En zo komt het dat wij de spiraal naar de winterzonnewende en de geboorte van Christus gaan lopen langs een 3 strengs geslagen ankertouw van polyester, met een breeksterkte van 710 kg. En bij het neerleggen zal ik het touw met liefde door mijn handen laten gaan.      
laarzen

Think! schoenen

Ik ben op schoenen uitgeweest. Eén winkel maar, in de gauwigheid, na het boodschappen doen. In het groepje van de Feesten van Aarde en Hemel, van Maria Lichtmis en de zonnewende viering, waarin we afgelopen zondag een zonnespiraal gelopen hebben, dragen ze ‘Think!’ schoenen. Dat zijn hele hippe schoenen die je met een steunzool kan dragen. Gisteren was ik in de DiDi en paste een groene aanbiedings-rok. Gekocht heb ik hem niet, want zucht, mijn steunzool schoenen maken alles lomp. Zwierige rokken en kittige jurkjes kan ik niet aan. Daarom ben ik vandaag in de schoenenwinkel geweest.

De Think! shoenen staan er. Prominent bij het binnenkomen. Niet bij alle andere afgeprijsde schoenen, maar als iets bijzonders apart gezet. En toch 20% eraf. Ik zie mijn maat niet, die is 42, en waag het erop het te vragen. En jawel, er zijn nog meer maten van de schoenen die er staan. Ik kies de leukste schoenen uit, mooie bruine, en zeg erbij, dat ze maar met iets terug moet komen dat erop lijkt als ze er niet meer zijn. 

        
 
En dat is zo. De schoenen zijn er niet. Er is alleen een sandaaltje en een paar zwarte schoenen in mijn maat. Op de zwarte schoenen loop ik bijna meteen weg. Maar, bedenk ik me, had Henny van het aarde en hemel groepje, ook niet precies zulke? De workshop van twee weken geleden waarin Jacqueline en ik hetzelfde bloesje van de DiDi aan hadden op de kleur na, staat me nog helder voor de geest. Heb ik  op de volgende viering van aarde en hemel de dezelfde schoenen als Henny aan. Want ik wil juist dan jurkjes aan. Dat weet ik nu al. Ik ga naar huis. Zonder schoenen.

Thuis kijk ik het na op de computer. Ik heb de schoenen zo te pakken. In het document waar ik aan bezig ben, heb ik een foto van Henny gezet terwijl ze met zwarte Think! schoenen in het midden van de zonnespiraal staat. Ik werk de zonnewende viering uit voor liturgie commissies en de foto van Henny’s schoenen in het middelpunt van de spiraal maakt duidelijk hoe groot de ruimte in het middelpunt moet zijn. En trouwens, in dit blog staat ‘ie ook, een eindje naar beneden. 

          

Ik moet goed naar de foto kijken om het te zien, maar ik geloof dat mijn zwarte schoen net even anders is.

Er is hoop voor de schoen en mij.
Midsummer

Zomer zonnewende viering in Vledder

Het is zondagmiddag 21 juni, zonnewendeviering in Vledder. Vandaag is het de langste dag. Vanaf nu worden de dagen korter en gaan we de donkere helft van het jaar in. Het is Sint Jan die ons de waarde van het donker wijst, op de zuivering die het biedt. Zijn geboortedag is op 24 juni, vlak bij de zomerzonnewende.

We lopen in de viering de weg van de zon met Sint Jan mee, in een spiraal naar binnen, naar het donkere centrum waar de zon en Christus geboren worden en dan weer naar buiten, naar het moment van Sint Jan, de zomerzonnewende. 

             

De spiraal ligt in het in het koor van de kerk en is van touw. Als een van de laatste ben ik aan de beurt om naar binnen te gaan en te gaan lopen. De indrukken die je beleeft aan het lopen zijn van betekenis. Hoe je je voelt bij het lopen, wat je ervaart aan de mensen die je tegenkomt en aan de ruimte. We hebben vragen meegekregen: Wat me verhindert en wat me helpt me mezelf te zijn, dat waren de vragen. Ik vergeet ze, maar ze zoemen wel mee, ergens ver weg.

Het licht en er is ruimte in het labyrint. Veel mensen lopen met mij. Ik hoor hun voetstappen door de kerk klinken. Ik hoor ze en ik richt mij tegelijkertijd op de weg die voor me ligt. Vreugde komt naar boven, dat al die anderen er lopen en ik er ook loop, en mijn pad ga. Dan kom in het centrum terecht, de plek van het duister, waar Christus geboren wordt. Ik blijf even staan en keer om. Ik begin de weg naar buiten, de weg waarin de zon groter, warmer en sterker wordt. De weg naar buiten is heel anders dan de weg naar binnen. Zo heel anders. De weg naar binnen was makkelijk. Ik kon zo doorlopen. Nu niet. Nu voel ik tegenstand. Het kost moeite om te lopen, om door te lopen. Het zijn niet de mensen die me tegenhouden. Er is niemand, zoveel mensen kom ik niet tegen. Misschien heb ik wel helemaal niemand gezien. Het is iets anders dat me tegenhoudt. Het is de lucht. De lucht biedt verzet. Maar de lucht is dun, die kan zich niet verzetten. Dat kan niet. Wie is het dan? Ik moet het zelf zijn. Ik ben het zelf die verzet biedt. 

            

Sint Jan, de heilige van de donkere helft van het jaar, biedt ons het donker aan, het donker waar inzicht ontstaat. Wat Sint Jan mij brengt is het besef van angst die ik voel en de moeite die ik heb te doen wat ik doe, te laten zien wie ik ben. Dat maakt dat ik weerstand voel op de weg naar buiten.

Voor de viering begon heb ik een liedje geoefend met de deelnemers, een lied voor de wegzending, voor het moment dat je naar buiten gaat, de wereld in. De wegzending heeft in deze dienst extra nadruk, omdat Sint Jan profeet is en wij samen met hem als profeten de komst van Christus voorbereiden. “Every step I take is a healing step, healing my body, healing the earth” is de tekst. Het is licht en dansachtig van toon en ritme. “Denk Schelfzee”, heb ik toen gezegd, als je het zingt. “Denk Mirjam, dansend voor iedereen uit over het pad door de zee, met een tamboerijn, terwijl de muren van de zee naast haar hoog oprijzen.”

Iets om ook tegen mezelf te zeggen geloof ik.
Midsummer

Spiraal van de zon in Vledder

Viering van de zomer zonnewende op 21 juni 2009 in Vledder. We lopen weg van de zon, in een spiraal.


        
         Het leggen van de spiraal

        
         De spiraal klaar, de zon op z'n plek. 

          
          Even kijken hoe het voelt in het centrum
      
          
          En er weer uit

           
          Sint Jans vuur

          
           Doosjes om ervaringen in te doen     
                         
                 
           Het lopen van de spiraal