Jezus als minste der mensen - Als christen mee met Hare Krishna's

Jezus stond niet op de eerste plaats op het altaar. Hij stond een verdieping lager. En ik kon daar niet tegen.

Tot op het laatste moment is het onzeker geweest of er wel voldoende mensen van de Hare Krishna’s mee konden gaan naar het Eigenwijs Festival. Uiteindelijk was de bezetting niet groot. Zo kwam het dat er een oudere monnik meeging, die niet betrokken was bij de gesprekken en de voorbereiding vooraf. Hij kwam een dag later en verzorgde het altaar. Hij besloot dat het Jezusbeeld dat we boven op het hoofdaltaar hadden gezet, van het hoofdaltaar af moest en op de laag eronder gezet werd. Daar staan de goeroes, ook de stichter van deze stroming, Prahbupadha staat daar. Ik had ook een Zwarte Madonna bij me, maar die stond op haar eigen altaar, in een andere tent.

Ik ben wel vaker in situaties waar ik de enige christen ben en mijn religie wordt afgewezen. Maar dit was heftiger. Het riep niet het beste in mij op, Jezus op de onderste verdieping. Ik was van plan een labyrint te leggen met een Jezusbeeld in het midden en dacht bij mezelf: “Wacht maar, Jezus staat heel centraal hier op dit workshopveld vandaag.”

Ik had me verheugd op het ochtendprogramma. Dat is een soort viering met een hele hoop devotie en aanbidding. Voor mij was dit een van de redenen geweest om mee te gaan, om daarvan te leren, hoe ze deze devotionele handelingen uitvoerden, hoe het was om dit met deze intieme groep te doen, wat het opriep en wat ik daarvan over zou kunnen nemen. Je richt je daarbij op het altaar. Maar toen we het deden, die eerste keer, was het moeilijk om mee te gaan in de devotie nu Jezus niet bovenop het altaar stond

20621243_1623208441043450_4654902623582054826_n.jpg

Gelukkig was er ook aandacht voor de goeroes in het ochtendprogramma. We hadden eigenlijk besloten dat onderdeel van de viering niet uit te voeren op het festival, qua tijd, maar we deden het toch. Toen ging de aandacht naar de tweede laag op het altaar. Voor goeroes is veel affectie. Ze krijgen bloemblaadjes en er staan kommetjes water bij hen. Jezus een iets kleiner kommetje dan Prabhbupada, maar ik moet niet op alle slakken zout leggen. Mijn hart ging open en sweetness kwam binnen toen we allemaal bloemblaadjes legden op het Jezusplankje. Ik werd helemaal gelukkig.

Die dag legde ik het labyrint neer. Het lag er te stralen met Jezus in het midden. En toen de van oorsprong Joodse N, die een afkeer van Jezus heeft, het labyrint ging lopen, bood ik aan het beeld weg te halen. Het hoefde niet.

De laatste dag werd ik wakker en ik dacht: “Jezus, minste der mensen.” Want het bleef moeilijk, Jezus op het onderste niveau. Hoe vaak heb ik die woorden “Jezus, minste der mensen” niet gezongen in een rijk versierde kerk, waar de dominantie van afspatte. Ik heb het nooit gevoeld dat ‘minste der mensen’. Nu maakte ik het mee. Jezus, minste der mensen, dienstknecht.

Er was opnieuw een ochtenddienst op deze laatste dag. En toen we aan het eind van de dienst waren en ik met mijn neus op de grond lag bij het gebed, overwoog ik of ik “Bless the Lord” zou inzetten. Maar het voelde zo geforceerd. Aan het eind van de dienst worden alle goeroes opgenoemd, dank gezegd en heil toegezwaaid. Dat is een vrolijk moment. En tot mijn verrassing hoor ik N. achter mij roepen: “Leve de Zwarte Madonna!” “Leve Jezus!”

Ik leerde deze dagen iets anders dan ik had verwacht. Ik leerde dealen met een situatie waarin Jezus op de tweede plaats werd gezet. Ik moest een stap terug doen. En ik leerde Jezus kennen als minste der mensen. Uiterst leerzaam.

Geplaatst in de groep Pioniers Protestantse Kerk, 2017
Tags:

St. Alfonsus de’Liguori (1696-1787)

1 augustus Paco Guzman 9039670734_8f589b352c_b.jpg

Bezin je in de maand augustus met de heiligen: down to earth en spiritueel. Elke dag heeft een eigen heilige. Trek een tarot of orakelkaart, of laat je verassen door de vraag.

St. Alfonsus de’Liguori is gezien aan het sterfbed van paus Clemens XIV, terwijl hij tegelijkertijd in zijn kloostercel was, vier dagreizen bij de paus vandaan. Dat is bilocatie! Het speelde een grote rol in zijn heiligverklaring.

Vraag voor een kaart: Op welke tweede plek ben ik aanwezig op dit moment?

HET JEZUS LABYRINT – ALS CHRISTEN MEE MET HARE KRISHNA’S NAAR EEN FESTIVAL

Een van mijn missionaire activiteiten op het Eigenwijsfestival, waar ik samen met de Hare Krishna's aanwezig was, was het aanbod een labyrint te lopen met een Jezusbeeld in het midden.

Het labyrint stond voor onze tempel, bij de ingang van en veld en was gemaakt van sjaals. In het midden van het labyrint kon je een Jezusbeeld zegenen. Dat gebeurde met kleine klankschaaltjes, die naast het beeld stonden. Om een toon te maken met een klankschaal, houd je de schaal op je platte hand en sla je met een drumstok tegen de rand. Dan klinkt er een heldere toon, die lang door draagt. Als je in het midden van het labyrint aankwam, ging je voor het beeld zitten, je hield de klankschaal bij het beeld en je maakte een toon, met de intentie Jezus te zegenen. Het mysterieuze is dat je door het beeld te zegenen met de klankschaal, de zegen van Jezus terugkrijgt. De toon die je maakt als zegen, ervaar je ook in je eigen hart. Voor alle duidelijkheid. Het ging in dit ritueel niet om het beeld zelf. De deelnemers keken naar beeld, voerden de handelingen voor het beeld uit, maar de intentie was daarbij contact met wat daarachter ligt, met Jezus. Het gebaar bood de gelegenheid voor de ervaring van direct contact met Christus, zoals dat ook stil gebed gebeurt of in het avondmaal wordt ervaren. Het gaat in mijn context. Ook religieuze beleving. Dat kon dit ritueel bieden.




Er gebeurden mooie dingen in dat midden, met kinderen en volwassenen. Klein en groot liepen het labyrint en zegenden met de klankschaal. Er waren ouders en grootouders die samen met hun kinderen bij het beeld gingen zitten om te vertellen wie Jezus was. “Nee, niet Maria”, hoorde ik roepen. En er was een kinderwerkster, die verkleed en geschminkt als boom, kinderen uitnodigde met haar samen het labyrint te lopen.

Wat mij het meest ontroerde was een meisje van een jaar of tien. Toen ze door het labyrint rende, raakte ze Jezus even aan, als een liefkozing. Daarom viel ze me op. Ze gaf de zegen en rende weg. Even later kwam ze terug met haar moeder. Ze deed het voor aan de moeder en nodigde haar om het ook te doen. De moeder sloeg op de klankschaal, maar kon er niks mee. Je zag het aan haar. Hartverscheurend. De dochter wilde iets bijzonders geven, daarmee ook contact met haar moeder bevestigen, en de moeder snapte het niet. Ik heb nog een keertje uitgelegd. “Maar dat heb ik al gezegd”, riep de dochter vertwijfeld uit. Het was een kostbaar, droevig, maar ook mooi moment. Later zag ik hen nog een keer, de moeder met telefoon om te filmen bij het beeld terwijl de dochter zegende. Dat was troostrijk om te zien. De moeder erkende en waardeerde de religieuze beleving van haar dochter.

Een reisaltaar – Als christen mee met Hare Krishna's naar een festival

Een van de dingen die Hare Krishna’s doen, is zingend en dansend door de straten gaan. Vaak delen ze dan ook boeken uit en iets lekkers. Ze zijn op dat moment duidelijk herkenbaar als Hare Krishna’s. Mannen dragen dhoti’s en vrouwen sari’s. Ook op het Eigenwijs Festival gaan ze dit doen. Het eerste jaar dat ze meededen, hebben ze dat niet gedurfd. Pas het tweede jaar hebben ze het na veel discussie uitgeprobeerd. Ze waren bang voor gek te lopen. Het beviel zo goed dat ze er het derde jaar een workshop van hebben gemaakt en deelnemers uitgenodigd hebben zich in sari te hullen en mee te lopen.

Ik vroeg mij af, hoe ik zou kunnen laten zien dat ik christen ben als ik met hen meega op ‘harinama’, en hoe ik net zoals zij, mijn geloof kan uitdragen. Ik zag laatst een foto van een boeddhistische monnik met een altaar op zijn rug. Het altaar was open van achteren; je kon de boeddha zien zitten. ‘Gau’ is de naam van zulke altaren. Geïnspireerd door deze gau’s heb ik een reisaltaar gemaakt. Daar zit een Jezusbeeld in. Ik kan het altaar met linten op mijn rug binden. Het is licht om te dragen en het kan niet kapot.


In Japan dragen boeddhistische monniken de gau op hun buik. Dat is ook leuk. Ik zou dat ook kunnen doen, de linten anders vastmaken en het altaar op mijn buik dragen. Dat maakt het mogelijk om mensen uit te nodigen om iets bij het altaar te doen: Jezus te zegenen met wierook of met een slag op een klankschaaltje. Zo’n moment doet henzelf ook goed. Ik moet nog ervaren, of dat fijn is om te doen op dit festival. Maar het kan wel.


Tags:

Bloeiende staf

Het is vandaag de feestdag van St. Fabianus (250). Hij ging als boer naar de stad om zijn waren te verkopen. Hij was paus, toen hij die nacht ging slapen. Vandaag is de inauguratie van Trump. Het doet me denken aan het moment dat we wakker werden en Trump gekozen bleek als president, tegen alle verwachtingen in. Een wonderlijk samenvallen. Maar daar houdt de vergelijking op. Er was een pausverkiezing op de dag waarop Fabianus nietsvermoedend naar de stad was gegaan. Volgens de legende streek er een duif op zijn hoofd neer. Dat was het teken: St. Fabianus was ‘aangeraakt door God’ en werd tot paus verkozen.

Vraag om de kaart bij te trekken: Wanneer wordt/ben/voel ik mij aangeraakt door God/spirit/het goddelijke?


De kaart die ik trek als antwoord op de kaart is die Servant of the Holy Rood, Jozef van Arimathea. De rijke zakenman met de tuin die zorgde voor het graf van Jezus. Volgens de Arthurlegenden bracht hij de graal naar Engeland. De kaart correspondeert met de ridder van staven in de traditionele tarot. Toen Jozef in Glastonbury kwam en zijn staf van een meidoorntak even neerzette om te rusten ging die wortelen. En dat vind ik zo mooi. Een staf die onmiddellijk wortel schiet en gaat bloeien. Hij doet denken aan de staf van Aaron in het paleis van de farao in Egypte, die veranderde in een slang om de macht van God te laten zien, zodat de farao het volk Israël zou laten gaan. Op de tarotkaart bloeit de staf. En springt van enthousiasme en vurige wil uit het kader.

Aangeraakt door God, wanneer en hoe, dat blijft een geheim. Maar ik heb ook een staf. Dit is hem:

Brigid

Grote waterwijding

In Oosters Orthodoxe Kerken wordt op 19 januari de doop van Christus in de Jordaan gevierd met de Grote Waterwijding. Meestal gebeurt dit in een doopvont en krijgen kerkgangers een flesje gewijd water mee naar huis. In Hemelum waar een Russisch-orthodox klooster is, gebeurt dit buiten. Er wordt een kruis in de Moarre gegooid en weer opgedoken (koud). Water is bedreigend en levengevend. In water kun je verdrinken en water geeft leven.

Vraag voor een kaart: Waarvoor wil ik een flesje van het gewijde water?

Mijn kaart komt uit de Mysteries of Mary Tarot en heeft als titel: 'Three Marys at the Cross' (III Holy Rood). De drie Maria's staan om het kruis heen. Onderaan, bij de ingang van het labyrint, ligt een blauwe schedel van turkoois. Op mijn sjamanenmantel zit net zo'n schedel. Een wonderlijk toeval.

Deze kaart is ook op de deksel van mijn tarotspel geplakt. Op iedere deksel zit een andere kaart. Toen het spel bezorgd werd had ik net de schedel op de mantel genaaid. Ik was heel verrast die terug te zien op de deksel van dit spel. Een verbinding tussen mijn sjamanenmantel en de weg van lijdende man, en de drie Mary's.

Ik sprenkel het flesje met het gewijde water over de mantel, over de man met zijn wonden en de over Mary's. En ik eer de verbinding met mijn mantel.  


St. Distaff

St. Distaff heeft niet bestaan. Een distaff is een spinrok. In de middeleeuwen was dit de dag dat de vrouwen weer met spinnen begonnen na een periode van 12 dagen rust gehouden te hebben. De dagelijkse routine van werk begon weer op deze dag. Het nieuwe van het nieuwe jaar begint zijn glans te verliezen.

Mijn vraag voor een kaart is: Hoe behoudt het nieuwe van het nieuwe jaar zijn glans?

Ik trek VI of Distaff (zwaarden 6) uit The Mysteries of Mary Tarot. Alle kaarten van deze tarot zijn kleine altaartjes. Dit altaar beeldt de traditie uit waarin Maria in een boot geplaatst wordt, omringd door wierook, bloemen en kaarsen. Ze wordt dan overgezet naar de andere kant van een rivier of een meer. In de Rider Waite Tarot staat op deze kaart een boot met veerman en passagiers, die hij naar een andere oever vervoert. Op de voorplecht van de boot staan zwaarden, in deze tarot staat daarvoor in de plaats een kandelaar met kaarsen.

Ik houd de glans van het nieuwe jaar vast door het besef dat het Heilige me begeleidt, waar ik ook ga. Onafscheidelijk.

Amaterasu

In veel landen wordt de zon in deze dagen aangemoedigd om weer terug te komen, nu ze ver van de aarde staat. In Japan gebeurt dit ook. Daar sluit de zonnegodin Amaterasu zich tegen het einde van het jaar op in een grot omdat haar broer de oogst vertrapt en ze boos is. Zonder zon is het donker op aarde en groeit de rijst niet. Om Amaterasu te verleiden om naar buiten te komen gaat de godin van Plezier dansen en zingen. Alle andere goden doen mee. Wanneer Amaterasu uit nieuwsgierigheid naar buiten komt om te kijken wat voor vrolijkheid ze hoort, zetten ze een spiegel voor haar neer. Als Amaterasu zichzelf in de spiegel ziet geniet ze. Ze begint te stralen en te schijnen. Eén van de goden sluit dan gauw de grot af met een grote steen, zodat ze er niet meer in terug kan. En dan schijnt Amaterasu schijnt weer voor een heel jaar. Vraag voor een kaart: Wat laat mij stralen?

Ach, dat is de Ster! Tussen de gordijnen verschijn ik uit het donker. Ik zie mijzelf. Met bel en vleugeltjes sta ik te stralen.


Licht - Lucia

In veel huizen staat een kerstboom met lichtjes en branden er iedere avond kaarsen. Een kerstboom, lampjes en kaarsjes maken het gezellig in huis. De lichtjes en de kaarsen helpen om het donker te verzachten en ze houden de hoop levend dat de zon weer terug komt. Vraag voor een kaart: Hoe kan ik het donker verzachten?



Ik trek de Ster uit de Christmas Tarot als antwoord op de vraag. Op de kaart kondigt een engel kondigt een kerstspel aan Ze rinkelt met een bel en opent de gordijnen. De engel doet me denken aan Freya. Zij was het meisje dat als Santa Lucia het nieuwe licht bracht, afgelopen zondagmiddag op Terragon. Stralend wit met kaarsen op haar hoofd, kwam ze met het licht.


Toen we door het donker liepen later, met Lucia voorop, om offers te plengen voor onze verlangens in het volgende jaar, zei iemand: "Eigenlijk moeten ons openen voor het licht in onszelf!". "Ja", beaamde zijn buurman: "en voor het licht dat overal om ons heen is". En zo deden wij. Lucia bracht het licht en wij openden ons. Het felle licht schuurt en brandt, maar verzacht het donker.

Maria en Jozef spinnen - Adventspreek

Er is een schilderij uit de middeleeuwen waarop Jozef en Maria samen zitten te spinnen. Maria is zwanger. We zien Jezus in de buik, met een gouden stralenkrans eromheen. Jozef houdt de spinrokken vast en de klos. Maria spint de draad. Ze spint zijn levensdraad. Het is een ongewoon beeld. Maria en Jozef die de levensdraad van Jezus spinnen. Jezus komt uit de hemel. Hij is kind van God. Dus dat is toch zijn grootste verbinding, met God in de hemel, zou je denken. God spint zijn draad. Maar zo is het niet op dit schilderij.


Hier is het Maria die het de kind in de buik weeft. Ze spint haar dromen voor het kind in de draad. Dat doen wij ook als aanstaande ouders of grootouders. We hopen dat onze kinderen gelukkig zullen zijn, voor zichzelf kunnen zorgen, tegen het leven opgewassen en misschien zelfs wel beroemd zullen worden. Dat onze genen goed zijn, en ze gezond zullen zijn. En dat we goed voor ze kunnen zorgen. Zoals Jesaja zegt: dat onze kinderen boter en honing zullen eten, totdat ze in staat zijn het kwade te verwerpen en het goede te kiezen.

Read more...Collapse )
Tags: , ,

Hulst

Bij Kerst hoort hulst, al eeuwenlang. Hulst was vroeger een huisbeschermer. De scherpe stekels aan de bladeren zouden boze geesten prikken. Ook werd hulst tussen de hammen gehangen. De punten aan de bladeren zijn zo scherp dat ratten en muizen erdoor afgeschrikt werden en de ham niet aanvraten. Het blad met de rode bes en de doornen doet denken aan de doornenkroon van Jezus, wiens geboorte met kerst gevierd wordt. Vraag om een kaart bij te trekken: Wat beschermt mijn huis?


Ik trek een kaart met een heleboel hulst! Het kerstkind neemt dat mee. De kaart is The Child, in de traditionele tarot is het de Dwaas. Het kerstkind komt blij zijn gaven brengen, onbezorgd, vitaal en vrij. En hij kan zo naar binnen. De deur staat open. Geen scherpe stekels die afschrikken! Scherpe stekels werken blijkbaar niet voor ons. Het is aanstekelijke vrolijkheid, enthousiasme en onbezorgdheid waarvoor wij ons huis open moeten zetten. Dat is wat ons huis beschermt.

Sint Janskrûke

In oude Friese Almanakken staat: "No mei de Sint Janskrûke by’t fjoer." De drank was bedoeld voor een heildronk op derde kerstdag, de feestdag van de evangelist Johannes.

Om een kaart bij te trekken: Wat is goed om nu ‘bij het vuur te zetten’, voor te bereiden, voor de periode van kerstmis?

Ik trek de Hermit uit The Christmas Tarot. Santa Claus rust uit en kijkt naar de stad, voor hij er binnen gaat om zijn cadeaus te geven. Het zijn drukke dagen. Laat ik me goed bedenken dat het fijn zal zijn, ook af en toe afstand te nemen.

Wat zou Santa Claus denken, over de stad en de mensen, als hij daar zo zit, vraag ik me af. Zou hij ze in zijn hart sluiten? Ik denk het wel.


Worry Stone

Kerst is iets om tegenop te zien. Veel bezoek of juist helemaal niemand? Wie gaat, wanneer naar moeder en schoonmoeder? Oef, wat zullen we eten op eerste kerstdag. Bestaan er eigenlijk glutenvrije kerststollen?

Ik trek mijn kaart bij de vraag: Wat geeft mij de grootste tobberij?

Dat is kaart 13, Nativity. In de traditionele tarot is dit de Dood; in the Christmas Tarot is het Geboorte. Ach, dat pure, wat is dat toch mooi. De koningen raken er niet op uitgekeken, de herder niet, de os en Jozef ook niet. En Ik ook niet. Wel getob, dat wel.



En dit is om te doen (ik heb het nog niet gedaan).
Maak een wandeling en vraag of de spirit van het gebied je leidt naar een steen die lekker in je handpalm ligt. De steen helpt je om het tobben los te laten. Maak hem schoon onder stromend water. Leg hem drie nachten in het maanlicht en wrijf de steen in met een drupje essentiële olie die je lekker vindt ruiken. Draag de steen bij je en houd hem in je hand wanneer je gaat tobben.

Santa Lucia

Vandaag is het de feestdag van St. Lucia. In de Scandinavische landen kondigt St. Lucia de geboorte van het licht aan. In de Juliaanse kalender viel de winterzonnewende op deze dag. In Zweden zijn er optochten in de dorpen waarbij een jong meisje in het wit gekleed, met een kroon van kaarsen op haar hoofd, het licht komt brengen. In de huizen gaat de jongste dochter ’s morgens vroeg met kaarsen op het hoofd de kamers van het huis rond om de familieleden koffie en koek te brengen.

"Ik trek vast dezelfde kaart als gisteren," dacht ik, toen ik mijn kaart trok, en jawel: het is de Gehangene uit de Christmas Tarot. Ik trok hem bij de vraag: wat is het nieuwe licht waar ik naar uitzie? Het jongetje kijkt nog steeds met glanzende ogen en de bel klingelt blij. De kaart roept op tot verwondering, stilstaan en ontspanning. Tot het verwijlen bij het mysterie van de Advent, bij het wakker maken van de Jezusjes met belletjes en klankschaaltjes. Bij de rozerode zonsopgang en de morgenster. Ach, het nieuwe licht van de ochtend. Tja, ik voel me eventjes een beetje gehaast. Maar de preek is af!

Jólakötturinn

Jólakötturinn is de kerstkat uit Ijsland. Als je hard werkte, dan werd je met Kerst beloond met nieuwe kleren. Deed je dat niet, dan zag de kerstkat dat je niets nieuws aan had en nam hij je te grazen.

Eng, zo’n kat! Om een kaart bij te trekken: Waar ik aan moet werken!

Ik trek de Gehangene. Eerst dacht ik: Wat erg! Daar kom je zo lastig uit. "Door, door door!" zei ik tegen mezelf. "Niet blijven hangen in de dingen. En vooral door met de preek die ik aan het schrijven ben."

Maar ja. Toen keek ik eens goed naar de stralende ogen van het jongetje en zag de bel, die oproept tot ritueel, en ik dacht: Oh nee. Ontspannen. De Advent doorleven, die zo wonderlijk tussen de tijden is en zoveel mysterie in zich draagt. Nog eens even stil staan in de schemering of bij het ochtendrood. Beter zo.

Kopen

December is een maand van uitgaven: cadeautjes voor Sinterklaas en Kerst, lekker eten, een mooi boek voor jezelf met Kerst of een mooie cd. Kopen troost. Aan teveel kopen liggen gevoelens ten grondslag: verdriet, rouw, eenzaamheid, gemis, het kan van alles zijn. Me daarvan bewust zijn helpt weerstand te bieden aan de verleiding om teveel te kopen.

Ik trek een kaart met de vraag: wat verleidt mij tot kopen?

Oh heerlijk, ja hoor. Daar sta ik shinen in een nieuw pakje!! Hahahahaha




Het is The World uit The Christmas Tarot. 
Tags: ,

Sint Nicolaas

Sinterklaas is weer terug naar Spanje. Sinterklaas herinnert ons aan het belang van geven. Nu hij het land uit is moeten we het zelf doen. Vraag voor een kaart: hoe kan ik Sinterklaas zijn voor anderen, of voor mijzelf?

Oh hemel, wat een geschenk nu toch weer. Ik trek The House of God. Vroeger droeg de kaart van De Toren die naam. Dat is in deze Christmas Tarot overgenomen. De Toren is altijd een kaart van ramp en destructie, maar hier heeft deze kaart een andere betekenis. The House of God is bedoeld als plaats om te schuilen. Een plek waar het heilige een plaats heeft, een heiligdom. Ik denk geloof ik wat mijzelf betreft als sinterklaas meer aan momenten, dan aan een plaats. Momenten te bieden en te onvangen waarin in het heilige een plaats krijgt, voor support, nieuwe moed, om te rouwen, dankbaar te zijn, te bezinnen en te reflecteren en herinnerd te worden aan een wijder perspectief dan ons eigen. Wel mooi hoor.


Sinterklaas

Vandaag komt Sinterklaas. Hij klopt aan de deur en laat een zak met cadeaus achter.

Vraag voor een kaart: Wat is mijn grootste geschenk?

De kaart die ik trek is Strength. Het is glad, koud en donker op de kaart. Maar het engel deert het niet. Ze loopt met lichte tred, samen met haar haar reekalf, blosjes op haar wangen en brengt haar cadeaus. Vast is haar hart ook licht.

Dat is een groot geschenk.


Bloesem met kerstmis – St. Barbara

Vroeger was vandaag de feestdag van St. Barbara. Zij werd door haar vader in een toren opgesloten om te voorkomen dat er jonge mannen bij haar konden komen. Ze bekeerde zich in het geheim tot christen. Toen haar vader op reis was maakte ze een extra raam in haar toren, zodat het er drie waren, die symboliseerden de drie-eenheid. Toen haar vader thuiskwam werd hij woedend en onthoofdde hij haar.

In sommige streken is de legende anders en wordt ze niet in een toren maar in een kelder opgesloten. Daarom was het in die streken de gewoonte een kersenbloesemtak in huis te zetten, alsof het huis een kelder was. Wanneer de takken met Kerstmis in bloei stonden, dan zou het komende jaar voorspoed brengen.

Mijn kaart is de Lovers, getrokken bij de vraag: Wat brengt voorspoed? Om kiezen gaat het bij deze kaart. Dat brengt voorspoed. En de liefde ook. :-)