Clara en de zonnewende

Het plaatje hieronder komt uit “Broeder zon, zuster maan”, een kinderboek over Franciscus van Assisi. Ik heb het gisteren van Henny gekregen. Op het plaatje staat Clara van Assisi, op het moment dat ze haar ouderlijk huis verlaat om de arme Christus te volgen. 



Clara wil gaan leven van aalmoezen, zonder bezit, en zoveel mogelijk aan de armen geven. De vader van Clara hangt uit het raam en strekt zijn armen uit om haar terug te halen, z´n bloes felrood gekleurd, maar Clara is al buiten zijn bereik. Franciscus moedigt Clara aan, vliegend door de lucht, maar eigenlijk ziet Clara ook Franciscus niet. Ze kijkt niet op of om en loopt haar eigen pad, recht vooruit en vastbesloten. De bruine zak die ze draagt laat al zien dat ze straks een bruine pij zal gaan aantrekken. De rechte muur naast haar accentueert haar vastbeslotenheid. Ze wil de arme Christus, en niks anders. Ik herken mij in die rechtlijnigheid en vastbeslotenheid en ook in de vrijheid die dat geeft en het gevoel dat je leven zin heeft. En als ik een beetje mijn best doe zie ik mezelf weer in Assisi lopen, naar de poort waar Clara de stad uitliep

Gisteren hebben we met het vrouwengilde aan een viering voor de zomerzonnewende gewerkt. We willen iets doen met lopen. Heen en weer gaan naar een gouden bal bijvoorbeeld, zoals de zon in een jaar ook heen en teruggaat. Als de zon heen gaat neemt hij in kracht toe en wordt het zomer. Als hij teruggaat neemt hij in kracht af en wordt het winter. We vonden heen en terug wel heel recht toe recht aan. Marcheer je dan niet te rechtlijnig op je doel af? Gebeurt er dan wel iets met je als je loopt? Kan je dan wel iets loslaten of toelaten, iets ervaren? Het is opvallend dat de weg van de zon en de zonnewende meestal niet verbeeld wordt als een rechte lijn, maar als een spiraal, als een omkeer spiraal bijvoorbeeld. Wanneer de spiraal naar binnen cirkelt symboliseert hij de zon afneemt en het steeds donkerder wordt buiten. In het middengekomen is het de winterzonnewende. Als hij weer naar buiten cirkelt symboliseert hij dat de zon toe neemt en het lichter wordt buiten. 


            
               
Soms wordt de gang van de zon verbeeld door meerdere spiralen aan elkaar, waarbij de middelpunten steeds de winterzonnewende vertegenwoordigen. Zo cirkelend ga je van de ene winter naar de andere. Het ene winterpunt cirkelt naar buiten en het andere naar binnen. Een beroemd voorbeeld zijn de spiralen in de grafheuvel van New Grange in Ierland. 

          

Het vastberaden en recht afgaan op een doel zoals Clara dat doet herken ik, en het langzame cirkelen naar een middelpunt herken ik ook. Ik cirkel langzaam op mijn doel af wanneer ik een tijdlang iets van mezelf niet begrijp, of niets begrijp van een tarotkaart  die ik getrokken heb, en er dan stap voor stap achterkom waar het om gaat. Als ik het weet ga ik weer blij weer met mijn inzicht weer terug, de weg van het middelpunt naar buiten, naar het licht. Als het gaat om een tarotkaart die ik niet begrijp kan ik ervan genieten hoe een inzicht zich langzamerhand onvouwt. Als het gaat om een levensprobleem kan ik dat cirkelen frustrerend lang vinden duren.

Hoe we in de viering van de zonnewende precies naar een middelpunt gaan cirkelen weten we nog niet. Het ligt aan grootte van het grasveld voor de kerk.
Ja, heerlijk hè die symbolen. Er zitten van die diepe dingen in, tenminste dat kan je erin zien. Ook nog mooi om naar de kijken.