berthevansoest (berthevansoest) wrote,
berthevansoest
berthevansoest

HET JEZUS LABYRINT – ALS CHRISTEN MEE MET HARE KRISHNA’S NAAR EEN FESTIVAL

Een van mijn missionaire activiteiten op het Eigenwijsfestival, waar ik samen met de Hare Krishna's aanwezig was, was het aanbod een labyrint te lopen met een Jezusbeeld in het midden.

Het labyrint stond voor onze tempel, bij de ingang van en veld en was gemaakt van sjaals. In het midden van het labyrint kon je een Jezusbeeld zegenen. Dat gebeurde met kleine klankschaaltjes, die naast het beeld stonden. Om een toon te maken met een klankschaal, houd je de schaal op je platte hand en sla je met een drumstok tegen de rand. Dan klinkt er een heldere toon, die lang door draagt. Als je in het midden van het labyrint aankwam, ging je voor het beeld zitten, je hield de klankschaal bij het beeld en je maakte een toon, met de intentie Jezus te zegenen. Het mysterieuze is dat je door het beeld te zegenen met de klankschaal, de zegen van Jezus terugkrijgt. De toon die je maakt als zegen, ervaar je ook in je eigen hart. Voor alle duidelijkheid. Het ging in dit ritueel niet om het beeld zelf. De deelnemers keken naar beeld, voerden de handelingen voor het beeld uit, maar de intentie was daarbij contact met wat daarachter ligt, met Jezus. Het gebaar bood de gelegenheid voor de ervaring van direct contact met Christus, zoals dat ook stil gebed gebeurt of in het avondmaal wordt ervaren. Het gaat in mijn context. Ook religieuze beleving. Dat kon dit ritueel bieden.




Er gebeurden mooie dingen in dat midden, met kinderen en volwassenen. Klein en groot liepen het labyrint en zegenden met de klankschaal. Er waren ouders en grootouders die samen met hun kinderen bij het beeld gingen zitten om te vertellen wie Jezus was. “Nee, niet Maria”, hoorde ik roepen. En er was een kinderwerkster, die verkleed en geschminkt als boom, kinderen uitnodigde met haar samen het labyrint te lopen.

Wat mij het meest ontroerde was een meisje van een jaar of tien. Toen ze door het labyrint rende, raakte ze Jezus even aan, als een liefkozing. Daarom viel ze me op. Ze gaf de zegen en rende weg. Even later kwam ze terug met haar moeder. Ze deed het voor aan de moeder en nodigde haar om het ook te doen. De moeder sloeg op de klankschaal, maar kon er niks mee. Je zag het aan haar. Hartverscheurend. De dochter wilde iets bijzonders geven, daarmee ook contact met haar moeder bevestigen, en de moeder snapte het niet. Ik heb nog een keertje uitgelegd. “Maar dat heb ik al gezegd”, riep de dochter vertwijfeld uit. Het was een kostbaar, droevig, maar ook mooi moment. Later zag ik hen nog een keer, de moeder met telefoon om te filmen bij het beeld terwijl de dochter zegende. Dat was troostrijk om te zien. De moeder erkende en waardeerde de religieuze beleving van haar dochter.
Tags: hare krishna, nieuwe spiritualiteit
Subscribe

Posts from This Journal “hare krishna” Tag

  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your reply will be screened

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments