Jezus als minste der mensen - Als christen mee met Hare Krishna's

Jezus stond niet op de eerste plaats op het altaar. Hij stond een verdieping lager. En ik kon daar niet tegen.

Tot op het laatste moment is het onzeker geweest of er wel voldoende mensen van de Hare Krishna’s mee konden gaan naar het Eigenwijs Festival. Uiteindelijk was de bezetting niet groot. Zo kwam het dat er een oudere monnik meeging, die niet betrokken was bij de gesprekken en de voorbereiding vooraf. Hij kwam een dag later en verzorgde het altaar. Hij besloot dat het Jezusbeeld dat we boven op het hoofdaltaar hadden gezet, van het hoofdaltaar af moest en op de laag eronder gezet werd. Daar staan de goeroes, ook de stichter van deze stroming, Prahbupadha staat daar. Ik had ook een Zwarte Madonna bij me, maar die stond op haar eigen altaar, in een andere tent.

Ik ben wel vaker in situaties waar ik de enige christen ben en mijn religie wordt afgewezen. Maar dit was heftiger. Het riep niet het beste in mij op, Jezus op de onderste verdieping. Ik was van plan een labyrint te leggen met een Jezusbeeld in het midden en dacht bij mezelf: “Wacht maar, Jezus staat heel centraal hier op dit workshopveld vandaag.”

Ik had me verheugd op het ochtendprogramma. Dat is een soort viering met een hele hoop devotie en aanbidding. Voor mij was dit een van de redenen geweest om mee te gaan, om daarvan te leren, hoe ze deze devotionele handelingen uitvoerden, hoe het was om dit met deze intieme groep te doen, wat het opriep en wat ik daarvan over zou kunnen nemen. Je richt je daarbij op het altaar. Maar toen we het deden, die eerste keer, was het moeilijk om mee te gaan in de devotie nu Jezus niet bovenop het altaar stond

20621243_1623208441043450_4654902623582054826_n.jpg

Gelukkig was er ook aandacht voor de goeroes in het ochtendprogramma. We hadden eigenlijk besloten dat onderdeel van de viering niet uit te voeren op het festival, qua tijd, maar we deden het toch. Toen ging de aandacht naar de tweede laag op het altaar. Voor goeroes is veel affectie. Ze krijgen bloemblaadjes en er staan kommetjes water bij hen. Jezus een iets kleiner kommetje dan Prabhbupada, maar ik moet niet op alle slakken zout leggen. Mijn hart ging open en sweetness kwam binnen toen we allemaal bloemblaadjes legden op het Jezusplankje. Ik werd helemaal gelukkig.

Die dag legde ik het labyrint neer. Het lag er te stralen met Jezus in het midden. En toen de van oorsprong Joodse N, die een afkeer van Jezus heeft, het labyrint ging lopen, bood ik aan het beeld weg te halen. Het hoefde niet.

De laatste dag werd ik wakker en ik dacht: “Jezus, minste der mensen.” Want het bleef moeilijk, Jezus op het onderste niveau. Hoe vaak heb ik die woorden “Jezus, minste der mensen” niet gezongen in een rijk versierde kerk, waar de dominantie van afspatte. Ik heb het nooit gevoeld dat ‘minste der mensen’. Nu maakte ik het mee. Jezus, minste der mensen, dienstknecht.

Er was opnieuw een ochtenddienst op deze laatste dag. En toen we aan het eind van de dienst waren en ik met mijn neus op de grond lag bij het gebed, overwoog ik of ik “Bless the Lord” zou inzetten. Maar het voelde zo geforceerd. Aan het eind van de dienst worden alle goeroes opgenoemd, dank gezegd en heil toegezwaaid. Dat is een vrolijk moment. En tot mijn verrassing hoor ik N. achter mij roepen: “Leve de Zwarte Madonna!” “Leve Jezus!”

Ik leerde deze dagen iets anders dan ik had verwacht. Ik leerde dealen met een situatie waarin Jezus op de tweede plaats werd gezet. Ik moest een stap terug doen. En ik leerde Jezus kennen als minste der mensen. Uiterst leerzaam.

Geplaatst in de groep Pioniers Protestantse Kerk, 2017
Tags:

Recent Posts from This Journal

  • De impuls tot geweld

    Ik zit op Twitter. Op de dag van de boerenprotesten kwam steeds het filmpje langs van de de tractor die hekken omver reed en bijna een fietser…

  • Vieren op straat

    In oktober deed ik samen met Christian Climate Action mee aan de geweldloze blokkade van Extinction Rebellion in Amsterdam, voor het Rijksmuseum. We…

  • Swarming in Amsterdam

    Op vrijdagochtend 26 april ging ik vroeg in de ochtend het huis uit met een telefoonnummer en een naam van een advocaat op mijn arm geschreven. Ik…