Groei

Maria Lichtmis

Uit het ritueel van Maria Lichtmis van het Noorderlicht in de Lutherse Kerk

Simeon en Anna waren oud, ze waren in de winter van hun leven. De messias, het nieuwe leven, kwam niet. Lang gewacht, moeilijke dingen meegemaakt. Tot dit moment. En hoe oud, hoe bitter ze misschien ook waren van het leven en de verliezen die ze geleden zullen hebben, toch herkennen ze de messias, nieuw leven in het kind dat binnengedragen wordt.

Het is midden in de winter. De natuur buiten is als Simeon en Anna. De bomen zijn kaal en de velden zijn zwart.

De oude Simeon uit het verhaal is op schilderijen altijd blind. Hij kon het kind dat binnengebracht werd, niet zien. Dat is het mysterie van niet kunnen zien en toch weten, van toevertrouwen.

Het nieuwe leven is al rept en roert zich onder de grond. We zien het niet, maar het is er vel al. We zingen het nieuwe leven en de lente binnen. We kunnen het niet zien, net als Simeon het kind niet echt kon zien. Hij zag het met andere ogen. Zo zullen wij het nieuwe leven, de hele prille lente zien binnenkomen met onze innerlijke ogen. In een tinteling, warmte, een kleur.

marialichtmis

Onder de grond, diep in de aarde, komt de sapstroom op gang. De zaden worden warm, rond en bol door water en zon. De zaden worden wakker.

We gaan straks in een drummeditatie de zaden wakker maken: die in de aarde en ook  een zaad in onszelf, wat jij willen laten groeien in je leven. Je mag hierbij zitten, of liggen, wat je maar fijn vindt.

marialichtmis3


We maken een rondgang met kaarsen in de kerk. Wat wij laten groeien wordt gedragen, gevoed, door iets wat groter is dan wij, dat ons optilt en het makkelijker maakt. Het licht dat wij meedragen, en met ons allemaal een zee van licht is, is een symbool daarvan. Wat je wil laten groeien wordt gevoed.

marialichtmis.jpg1