March 19th, 2020

Chöd Teaching - Begin van de Khandro Gegyang Chöd

“Wees niet bang,
wees echt niet bang,
wees echt helemaal niet bang.”

Met deze woorden begint de Chöd Sadhana Khandro Gegyang. Je zegt de woorden, terwijl je met je vlakke handpalm op het mondstuk van de kangling slaat, het dijbeenbot trompetje waar je op speelt in de Chöd. De slagen geven de aanmoediging niet bang te zijn, extra kracht. We stellen met die woorden onze ‘demonen’ gerust, de angsten die we uitnodigen.
We vragen hen om te komen eten en je hebt geen zin om te komen eten als je bang bent. Soms doen we ook nog als extra voorzorgsmaatregel een ‘domra’ op, een hoofddeksel met slingertjes eraan die voor je ogen hangen. Dan zijn onze ‘chöd-ogen’, een blik die bang maakt, niet te zien. Dat brengt rust.

20200313_185833 (1).jpg

De woorden “Wees niet bang” zijn een spel, ze brengen verwarring. Tegen wie zeggen we dat nu helemaal, niet bang te zijn, echt helemaal niet bang? Vaak kijken we elkaar aan, als we deze woorden zeggen. We focussen ons immers op onze angst. Zitten er midden in. We beoefenen online. Alex zit in zijn grot en ik voor mijn chödtent. Sinds het coronavirus onder ons is, draaien we ons wel eens opzij naar het raam. We richten ons dan naar onze buren en mensen verder weg, om iedereen daarbuiten de vrijheid te bieden niet bang te zijn, echt niet bang, echt helemaal niet bang.

Uitleg
Hieronder vind je uitleg over de concepten die in dit stukje voorkomen. Ze komen uit de Engelstalige Glossary of Khandro Gegyang Chöd, samengesteld voor leerlingen (en voor onszelf natuurlijk, omdat het leuk is).

Chöd eyes
Legend says that when you are an experienced practitioner you get ‘chöd eyes,’ while you practice: a powerful gaze that scares the demons away.

Demons
Our fears and all that obstructs the way to liberation. We use to think that our fears, our demons are real. But hey are empty. They have no independent life or power of their own. You become aware of this during the practice. In the practice you pray the words: “May my deepest practice of this Chöd /Strike at every demon when my thinking makes them real.” We tend to push away our fears/demons, which makes them bigger and bigger. In Chöd you give the demons proper attention, by offering them your body, the most lovable, precious thing you have. And when you have given all, you still have an endless supply of loving-kindness to give, which you do in a lovely mantra recitation (OM OM MANI PEME HUNG).

Domra
Sometimes we wear a domra, a ‘chöd-hat’. The domra shields your eyes. It is a visor with vertical black strings. You can see clearly through this screen, but your eyes are hidden. Legend says that when you are an experienced practitioner you get ‘chöd eyes,’ while you practice: a powerful gaze, that scares the demons away. You can concentrate on your practice, but if you want to, you can see the reactions of the spectators, through the strings. Another advantage is that they meet you not as an individual person, but as a messenger from the Charnel grounds, as a channel who performs the role of chödma. Wearing a domra is not always the way to go. It can alienate you from your patrons. Sometimes keeping the direct connection with the people that you give Chöd to is more important.

Fear and hope
These are two sides of the same coin, representing dualistic thinking. What we hope is what we want. We fear what we do not want. At least for the duration of the practice, we do not fear nor hope. We are in the present moment. Without clinging to self, to fear or hope, we are able to generate bodhicitta, Boundless Love. We pray for this in ‘Taking Refuge’. In ‘Honoring the Teachers’ we sing: “That I may release my grasp of hope and fear. And so end my being torn between the two.”

Fearless yogini
As yogini you do brave things. You leave your body, you become Tröma, you summon demons (your fears), you will give your body to them! And you play out your own death. So, saying out loud that you are fearless in the beginning of the sadhana, is encouraging.

Kangling
A trumpet made of human thigh bone. Ah well, nowadays we use wood or resin as well. But they resemble a bone closely. Bones make us think of death, the death of loved ones, our own death and our attachment to our bodies, We fear this. This fear is what Chöd cuts away.