June 5th, 2010

Moeder en kind

Dochter en Birkenstocks

Het is woensdag en ik zit samen met mijn dochter bij de huisarts. Dochter heeft de nagel van een grote teen er bijna af. Gebeurd in het laatste half uur van een schoolreisje in de speeltuin van de dierentuin in Emmen, op dinsdag. De nagel had rechtop in haar teen gestaan. Moe, ze was gewoon te moe. Wat wil je, in het weekend twee keer gezongen met haar koor. Tussendoor twee feestjes en op maandag een muziektheorie examen van de muziekschool. En dan het huiswerk natuurlijk: op schoot, in de auto naar de uitvoeringen van het koor. En we bedenken dit van de drukte en de moeheid natuurlijk pas ná de teen.

Nu dus bij de dokter met een kapotte nagel. Dochter wil hem eraf. Veel te lastig. Veel te veel pijn en wie weet kan ze dan nog samen met haar vriendinnen meedoen met de survivaltocht in de Knipe op de survivalbaan. Die is het langste van heel Europa, en zaterdag is er een grote wedstrijd.

De nagel moet eraan blijven vindt de dokter. Hij zit goed vast. Diagnose is zo gesteld. De dokter doet er een grote papieren pleister om, in plaats van het lastige verbandje dat om geknoopt zat. Slippers, raadt de dokter ook aan. Dan zit de teen niet bekneld. Dochter denkt meteen aan Birkenstock teenslippers. Al haar vriendinnen dragen ze en ze lopen goed, maar dochter vindt ze niet mooi. En mooi is belangrijk als je dertien bent. De rest van het consult gaat over Birkenstocks. Heel veel aandacht geeft de dokter aan mijn dertienjarige tienerdochter die geen Birkenstocks aan wil. Van wat voor kleuren mijn dochter houdt, vraagt ze, want ze hebben hele felle. Welke kleur ze het meest ziet als ze haar klerenkast open doet. Welke kleuren Birkenstocks meer iets voor moeders zijn en welke beter voor dochters. Ze voert zelfs haar achttienjarige dochter op, die stage loopt in een ziekenhuis en Birkenstocks ook lelijk vindt, en die ze toch maar gekocht heeft, omdat het zo warm is daar, en ze zo veel moet lopen. Felrode heeft haar dochter gekocht. Heel lief doet de dokter dat.

Als we weggaan bij de dokter realiseren we ons dat de survivaltocht er op zaterdag niet in zit. Op donderdag gaat mijn dochter naar school. Tevreden. Negen roodgekleurde teennagels heeft ze, om één grote teen zit een hagelwitte pleister. En ze heeft Birckenstocks aan haar voeten. Bruine.
       
                         
Brigid

Op Goed Gerucht

Ik pak een opklapstoel uit de gang en schuif aan in een zaaltje voor een workshop over ‘kerk’. De workshop is een onderdeel van een studiedag van Op Goed Gerucht, een club voor predikanten van de Protestante Kerk, waar veel van mijn studiegenoten lid van zijn. ’s Morgens had ik mij moeten inschrijven voor een workshop en ik heb er niet lang over nagedacht. Ik vroeg aan Jannet van der Spek, die naast mij stond, welke zij ging doen. Zij bleek samen met iemand een workshop te moeten leiden, en had nog maar drie deelnemers. Natuurlijk besloot ik haar workshop te volgen, want dat is sneu en bovendien vind ik haar leuk. Jannet is lang dominee geweest in Amsterdam, in een laagdrempelige kerk met een voedselbank en veel contact met moslims. Ze weet ook veel van kerk, want ze heeft er onderzoek naar gedaan en er een boek over geschreven.  

Ik mag als laatste in de voorstellingsronde, omdat ik laat ben aangeschoven met mijn klapstoel. Als ik rondkijk zie ik maar één andere vrouw. De rest van de deelnemers zijn mannen. Het aantal is inmiddels aangegroeid tot vijfentwintig. Ik weet meteen hoe ik mij zal voorstellen. Gewoon met wat op mijn visitekaartje staat: “theologe en tarotcounselor”. Als de rij vordert hoor ik waar de mannen vandaan komen: Naaldwijk en wat plaatsen uit de Veluwe. Mijn man, coen_wessel  die ook op de studiedag is, had wat verschrikt opgekeken toen ik zei dat ik naar deze workshop ging: “Dat is dapper”. Dat verbaasde me, want Jannet is toch een leuke meid. De mannen, die komen van de Biblebelt. Ze zijn in deze workshop omdat Wim Dekker hem leidt, een belangrijke functionaris van de IZB, vereniging voor de zending uit de Gereformeerde Bond, de rechtzinnigen, de zware jongens uit de Protestante Kerk. Die zijn er anders nooit, maar nu zijn ze uitgenodigd, omdat het een jubileum studiedag is. Dat had ik allemaal niet doorgehad. Jannet is gespreksleidster en Wim Dekker doet het inhoudelijke gedeelte. Als we op de helft van de kring zijn bedenk ik me dat ik me toch maar liever voorstel met het neutrale: ‘theologe en counselor’. Ook omdat de nieuwe voorzitster van Op Goed Gerucht vandaag heel aardig speciaal naar mij was toegekomen om zich te excuseren. Wat er in het interview met haar in het kerkblad Woord en Dienst stond over tarot en psalmen was niet zo kort om de bocht bedoeld, als het er stond. Geen idee wat ze gezegd had, maar het leek me niet iets vleiends te zijn. Tegen het einde van de ronde herpak ik me. Als ik aan de beurt ben zeg ik dat ik theologe en tarotcounselor ben. 

Aan het eind van de dag kom ik Jannet weer tegen: “Wat zei je nou toen je je voorstelde?”, vroeg ze. Ik bleek mijn “theologe en tarotcounselor” zó gehaast gezegd te hebben, dat niemand het heeft kunnen verstaan.

Met Wim Dekker heb ik het goed kunnen vinden in de workshop. Hij is bevindelijk en dat ben ik ook. Toen we thuis kwamen sloeg Coen de Woord en Dienst open. Nou, dat was niet misselijk wat daar stond over tarot en psalmen.