Midsummer

Zomer zonnewende viering in Vledder

Het is zondagmiddag 21 juni, zonnewendeviering in Vledder. Vandaag is het de langste dag. Vanaf nu worden de dagen korter en gaan we de donkere helft van het jaar in. Het is Sint Jan die ons de waarde van het donker wijst, op de zuivering die het biedt. Zijn geboortedag is op 24 juni, vlak bij de zomerzonnewende.

We lopen in de viering de weg van de zon met Sint Jan mee, in een spiraal naar binnen, naar het donkere centrum waar de zon en Christus geboren worden en dan weer naar buiten, naar het moment van Sint Jan, de zomerzonnewende. 

             

De spiraal ligt in het in het koor van de kerk en is van touw. Als een van de laatste ben ik aan de beurt om naar binnen te gaan en te gaan lopen. De indrukken die je beleeft aan het lopen zijn van betekenis. Hoe je je voelt bij het lopen, wat je ervaart aan de mensen die je tegenkomt en aan de ruimte. We hebben vragen meegekregen: Wat me verhindert en wat me helpt me mezelf te zijn, dat waren de vragen. Ik vergeet ze, maar ze zoemen wel mee, ergens ver weg.

Het licht en er is ruimte in het labyrint. Veel mensen lopen met mij. Ik hoor hun voetstappen door de kerk klinken. Ik hoor ze en ik richt mij tegelijkertijd op de weg die voor me ligt. Vreugde komt naar boven, dat al die anderen er lopen en ik er ook loop, en mijn pad ga. Dan kom in het centrum terecht, de plek van het duister, waar Christus geboren wordt. Ik blijf even staan en keer om. Ik begin de weg naar buiten, de weg waarin de zon groter, warmer en sterker wordt. De weg naar buiten is heel anders dan de weg naar binnen. Zo heel anders. De weg naar binnen was makkelijk. Ik kon zo doorlopen. Nu niet. Nu voel ik tegenstand. Het kost moeite om te lopen, om door te lopen. Het zijn niet de mensen die me tegenhouden. Er is niemand, zoveel mensen kom ik niet tegen. Misschien heb ik wel helemaal niemand gezien. Het is iets anders dat me tegenhoudt. Het is de lucht. De lucht biedt verzet. Maar de lucht is dun, die kan zich niet verzetten. Dat kan niet. Wie is het dan? Ik moet het zelf zijn. Ik ben het zelf die verzet biedt. 

            

Sint Jan, de heilige van de donkere helft van het jaar, biedt ons het donker aan, het donker waar inzicht ontstaat. Wat Sint Jan mij brengt is het besef van angst die ik voel en de moeite die ik heb te doen wat ik doe, te laten zien wie ik ben. Dat maakt dat ik weerstand voel op de weg naar buiten.

Voor de viering begon heb ik een liedje geoefend met de deelnemers, een lied voor de wegzending, voor het moment dat je naar buiten gaat, de wereld in. De wegzending heeft in deze dienst extra nadruk, omdat Sint Jan profeet is en wij samen met hem als profeten de komst van Christus voorbereiden. “Every step I take is a healing step, healing my body, healing the earth” is de tekst. Het is licht en dansachtig van toon en ritme. “Denk Schelfzee”, heb ik toen gezegd, als je het zingt. “Denk Mirjam, dansend voor iedereen uit over het pad door de zee, met een tamboerijn, terwijl de muren van de zee naast haar hoog oprijzen.”

Iets om ook tegen mezelf te zeggen geloof ik.
“Every step I take is a healing step, healing my body, healing the earth”
Mooie teskt!