Moeder en kind

Het naaimachientje

Mijn moeder trekt iedere dag een tarotkaart. Zo ook op de dag dat mijn dochter en ik er zijn. Mijn dochter van 12 heeft een naaimachine gekregen van mijn moeder, een schattig piepklein naaimachientje. Ze wil er een broek op maken, een harembroek, gemaakt van een pyjamabroek en een stuk stof. Maar eerst moet ze oefenen met het machientje, want het is nieuw. Daar komen we voor.

Mijn moeder heeft haar kaart getrokken uit The Baroque Bohemian Cats' Tarot. De kaart die ze getrokken heeft heet Hermes. Hij hoort niet tot de tarot, het is een extra kaart dat alleen bij dit tarotspel hoort. Hermes is een Griekse god. In het Romeinse godendom kennen we hem als het Mercurius. Hij is het meest bekend als god van de communicatie. Hij brengt boodschappen over tussen mensen en goden en zorgt dat alles gesmeerd loopt. Als enige levende heeft Hermes toegang tot de onderwereld. Zo kan hij met de doden praten, pendelend tussen de onderwereld en de bovenwereld, zodat er niet alleen communicatie is tussen de levenden, maar ook tussen de doden en de levenden. Hij wordt vaak afgebeeld met vleugels aan zijn voeten en aan zijn helm. Daar vliegt hij mee heen en weer. 

              

Ik zit op de bank op de voorkamer terwijl mijn dochter bezig is in de achterkamer. Ik ben moe, na een dagworkshop op vrijdag en een tuinendag in Pieterburen op zaterdag. Het is niet niks, dat machientje. Het gaat steeds mis. De draad komt steeds tussen het klosje en de kloshouder, de spoel zit alsmaar niet helemaal goed, en hij blijkt heel precies afgesteld te moeten zijn. Ik herinner me dat een vriendin van mijn moeder me vertelde dat ze zo’n bewondering voor mijn moeder had toen wij jong waren, omdat ze altijd zo rustig bleef. Wanneer mijn moeder ons kinderen hoorde ruziemaken of huilen in de tuin en binnen aan het theedrinken was met haar, liep ze expres met heel rustige stappen naar buiten om niet nog meer paniek te zaaien. Dat doet ze nu ook. Als mijn moeder hoort dat het mis gaat staat ze rustig op en gaat van de vermoeide mij in de voorkamer op de bank -die zich er maar niet mee bemoeit- naar mijn dochter aan het machientje in de achterkamer om te kijken wat er niet goed gaat en om het weer vlot te trekken. Ze loopt de hele middag heen en weer van mij in de voorkamer naar mijn dochter in de achterkamer. 

       

Mijn dochter wil heel graag het machientje leren kennen. Ze vindt het leuk en klein en wil dat het werkt, dat ze haar harem broek kan maken. Ze doet heel erg haar best, maar op een gegeven moment is ze het zat. Mijn moeder en ik vinden dat niks. Ze hoeft nog maar twee naadjes, en dan is het kussentje wat ze aan het maken is om te oefenen, af. Maar wat voor ons twee naadjes is, is voor haar heel veel.

We eten pizza. Ik heb het gemaakt, met hulp van mijn dochter, die het niet helemaal meer zo leuk vindt allemaal, net als wij eigenlijk, en gauw verdwijnt naar de Cosmogirl en de MSN.

Bij het eten zit ze tegenover mijn moeder. En die gaat vragen. Hoe het nou toch is, zo’n klas. Of er volgend jaar anderen bijkomen. Of er groepjes zijn en hoe de kinderen doen tegen elkaar. En warempel. We gaan weer glimmen met z’n drieën. Ik zie dat we een bus naar de trein kunnen nemen als we opstaan, maar besluit nog maar even te blijven zitten. Er komen zoveel verhalen, ook die ik nog nooit gehoord heb.

Ze was een ware Hermes gisteren, mijn moeder.
Tags:
Ha, een modemaakster in dop, leuk! maar ja die machientjes die kunnen niet zoveel, mischien is het beter een 2eHandsje voor haar op de kop te tilkken.
Wel grapig.." Hemmes is ook een frans modemerk.. wel genoed denk ik naar die goe.
Ja, ik denk dat dat beter is. Mijn moeder en ik hebben het er al over gehad, maar mijn dochter wilde het niet, nog niet, vast. Nu ga ik eens kijken wat jij geschreven hebt.