hart

Het DiDi uniform

Dit zijn Jacqueline en ik, gisteren. We geven een workshop samen en dragen hetzelfde, nu ja, bijna hetzelfde, per ongeluk, tot grote hilariteit van onszelf en de deelnemers. Het komt van de DiDi. 

       

Vandaag. Ik heb een groene broek met grote blauw met grijze stippen aan, van de DiDi. Ik ben er heel wijs mee en ik wil er leuk uitzien, want ik ga naar een dag over kerktuinen in Pieterburen. Ik loop naar de McDonalds om opgehaald te worden. Een jonge vrouw loopt me tegemoet bij het parkeerplaatsje tegenover de straat richting het centrum. Ze lacht naar me, en ik vraag me af of ik haar ken. “Leuke broek!” roept ze me dan toe. “Dank je!”, roep ik terug. Zij weer: “Ik heb hem ook!”

Ik kom de bij de McDonalds en zie Marjan aankomen, met wie ik samen ga. Ik stap in de auto en ze zegt: “Leuke broek. Heb ik ook!” Ze vertelt dat haar maat er niet meer was en ze ervoor naar een ander filiaal is gegaan. Ze heeft hem niet aan. Er moest nog een zoom in. Gelukkig maar. 

          

Mijn man coen_wessel is vandaag bij de DiDi. Ze hebben voor mij een xxl groen t-shirt besteld van 15,- euro in Drachten en het mee laten nemen naar Heerenveen door iemand die daar werkt. De xl is overal op, maar de xxl hadden ze nog in Drachten. Ik kan het niet halen vanwege de kerktuinen, daarom doet Coen het. Het is nog vroeg. Er is niemand. Coen voelt zich een beetje uit de toon vallen in deze vrouwenwinkel. De drie meiden kletsen met elkaar – over Guus Mewis natuurlijk, want die treedt die avond op in Heerenveen. Ze gaan kijken of het shirt er is en of het wel de goede maat is. Ja, alles klopt. En dan bedankt Coen ze: “Ik moet jullie ook nog heel hartelijk bedanken, van mijn vrouw.” Het is tenslotte een heel werk voor een t shirt voor 15 euro. Ze stralen alle drie van oor tot oor, en gek genoeg, dat maakt het allemaal weer helemaal goed op één of andere manier.
Tags: ,
Dat is leuk, welnu zaten jullie toch maar mooi op de zelfde lijn!