Een intuïtief legpatroon voor jezelf met kaarten door cliënten getrokken



Een kaart die een cliënt trekt, heeft vaak ook iets te zeggen over jou. Ook voor jou kan die kaart spiegel zijn van iets uit je leven. Op de ‘Dag van de tarot’ op 8 juli in Breda geven Els Maasson en ik daar een workshop over. We gaan oefenen in tweetallen waarbij we één kaart trekken en kijken hoe die op elk van beiden van toepassing is. Ik heb naar meer vormen gezocht van spiegeling voor onszelf, met kaarten door cliënten getrokken. In het volgende stuk heb ik uitgeprobeerd of zulke kaarten ook in een legpatroon zinnig zijn.

Gisteren gaf ik korte consulten van 1 kaart in de pauzes van een studiedag. ’s Avonds heb ik de kaarten die getrokken waren, uit het spel gehaald. Het waren zes kaarten, twee ervan waren twee keer getrokken. Ik ben net een project gestart en mijn vraag was hoe dat op de grond te zetten.

Ik had die dag gewerkt met een orakelspel rond Mozes en Mirjam. Dat zijn figuren uit de bijbel met een leiderschapsrol, die van alles meemaken, te vergelijken met wat wij beleven. De drieëndertig kaarten uit het spel zijn geïnspireerd door bijbelverhalen en andere oude geschriften.

Ik heb de zes kaarten geschud en ze omgekeerd op intuïtie in een patroon gelegd, zoals ik dacht dat ze moesten liggen. Toen ik de kaarten omdraaide, zag ik er een tent in. Een tent begrensd door vier zijden van kaarten. Midden in de tent was de plaats voor mijzelf, om te zitten. Daar lag een kaart. Elke kaart had me wat te zeggen. Maar de kaart in het midden, verraste me het meest. Over die kaart schrijf ik hier. In het midden lag de kaart van het ‘beloofde land’.

Het grote verhaal van Mozes en Mirjam is dat zij met een heel volk op weg gaan naar een land waar het goed leven is. Het ‘beloofde land’ is een land met rijke oogsten, druipende honing en grote, zoete druiventrossen. Daar is plek voor zieken, wezen, weduwen, en vreemden. De kaart van het beloofde land representeert in het spel je droom en de richting die je uit wil. Dit land waar het goed leven is, is voor mij altijd iets wat in de toekomst is, in de verte, in de mist. En dat eigenlijk nooit bereikt zal worden. In mijn idee hoorde die kaart ergens aan de rand van de tafel te liggen waarop de kaarten lagen, ver weg van mij.

Maar de kaart van het beloofde land lag niet ver weg, was niet onbereikbaar, hij lag in het midden van de tent, op de plek waar ik zat. Dit zei me een heleboel over mijn vraag, hoe het project waar ik mee begonnen ben, op de grond te zetten. Het zei me met verwondering te werk te gaan. En vanuit een gevoel van overvloed, van welkom zijn en van ontspanning. Het werd me duidelijk dat dit een zoet project is, van genot en plezier. En dat iedereen die ik tegenkom en waar ik mee spreek, ook wie ik vreemd vind, mij iets te geven heeft en ik aan hen. Dat het beloofde land er eigenlijk al is, als ik het zo aanpak. En dat het daarom gaat in het project.

Het bood me inzicht, dit legpatroon met kaarten door anderen getrokken. Hoe doe je dit? Op een rijtje:

1. Pak de getrokken kaarten uit je spel. Als dit teveel kaarten zijn voor een legpatroon, kies dan de kaarten die meerdere keren getrokken zijn. Die hebben je het meest te zeggen.
2. Schud de kaarten, en leg ze intuïtief omgekeerd neer in een patroon.
3. Bij mij werkte het goed om de posities in het patroon niet te benoemen. Maar wil je ondubbelzinnige duidelijkheid, dan helpt het om dat wel te doen. Denk dan aan: fundament, doel, hulp, verleden, obstakel, verlangen, angst, talent, enz.
4. Keer de kaarten om en duid ze.
5. Sluit af met je aandacht te richten op de mensen die de kaarten getrokken hebben in jouw consulten en jou dit inzicht geboden hebben. Dank hen.

Khandro Ch-Ling Chd

Khandro Ch-Ling Chd

Ons kralensnoer van knekelplaatsen. Nog 100 te bezoeken. Afgelopen week gaven we ceremonies in de duinen bij Overveen. Tijdens de tweede wereldoorlog werden de voor burgers ontoegankelijke duinen gebruikt voor het executeren van mensen en werden duinvalleien massagraven voor doden uit allerlei gevangenissen in Nederland. Al in mei 1945 werden deze graven gevonden. Het grootste bevatte 199 doden, het kleinste 1, Hannie Schaft. Dit hele duingebied is, zoals de kunstenaar Armando dat noemde, een "schuldig landschap".

Wij zijn bezig aan een Ch�d pelgrimage langs dergelijke plekken. Geschonden plekken, plekken van schaamte, plekken van angst, plekken van sterfte door mensenhand. Wat blijft is de liefde, de deernis. We luisteren naar de teksten die we zelf zingen: een roep om de Moeder, een beroep op goede krachten, een hoop op zegen. We komen met lege handen en delen onze overvloed, onze zo moeizaam verkregen wijsheids-honing.

Posted by Berthe van Soest on 16 Feb 2018, 20:31

Preek voor vierde Advent, over een kerstreclame van Plus, Johannes en Jezus


Er zijn een heleboel legenden rond de geboorte van Jezus. Over een vogel, die het kindje in slaapt zingt in de stal. Over een spin die een web weeft voor de ingang van een grot, zodat de soldaten van Herodes die Jezus zoeken, hem niet zullen ontdekken.

Er zijn ook zulke legenden over Johannes. Ook naar hem zochten de soldaten van Herodes. Zijn geboorte was wonderlijk. Zijn moeder Elisabeth was te oud geweest om een kind te krijgen, dus Johannes zou een bijzonder kind kunnen zijn, een bedreiging voor em. Toen Elisabeth hoorde dat Herodes haar zoon zocht, vluchtte ze met hem naar de bergen. Toen ze hoog in de bergen voor een grote rots stond, riep ze: “Berg van God, alsjeblieft, neem deze moeder en haar kind in je op.” Haar stem weerkaatste tussen de rotsen. En in de stilte die volgde gebeurde het. De rots opende zich en nam moeder en kind in zich op. Dat hoop je toch, voor alle kinderen in deze wereld, dat wanneer de moeder te uitgeput is om te troosten, er vogels zijn die voor hen zingen, dat een web van een spin hen verbergt als ze moeten vluchten en dat er een rots is die zich opent en hen binnenlaat als ze achtervolgt worden. Dat zo de hele schepping van God meewerkt aan het brengen van vrede. In een groots en kosmisch gebeuren.

Diepe en grote verlangens komen op als het zo donker is buiten als nu, en het licht ver weg. Naar hoop en vrede. Naar dat blinden weer kunnen zien, doven weer kunnen horen en doden weer leven. Naar dat Christuskind, dat dit allemaal vertegenwoordigt.

Er is een gewaagde reclame op tv van supermarkt Plus, dat zulke grote verlangens laat zien. Dat gaat over een meisje met gescheiden ouders. Ze woont een deel van de week bij haar vader en een deel van de week bij jaar moeder. Met haar knuffel gaat ze heen en weer. Je ziet haar in de auto van haar vader stappen, zwaaiend naar haar moeder. Je ziet haar in zijn flat een armetierig kerstboompje optuigen. Je ziet haar terugkomen bij haar moeder, en daar een kerstboom opzetten, maar dan een hele grote, en de nieuwe partner van haar moeder helpt mee. Zo gaat ze heen en weer tussen haar moeder en haar allenige vader. Als het bijna kerst is laat ze een kadootje achter bij haar vader, onder het armtierige kerstboompje. In het pakje zit een gourmetpannetje uit het huis van haar moeder. En met dat pannetje stapt de vader met kerstmis het huis van de moeder binnen en krijgt hij een plaats naast een stralende dochter.

Een diep verlangen spreekt hier uit, van kinderen met gescheiden ouders, de ouders bij elkaar, zonder ruzie. Een diep verlangen ook van ons allemaal, naar harmonie, naar samen. Het is een harmonie waarin je allerlei angels en stekels vermoedt, met pijnlijke verlegenheden en verdriet. Dappere familie die dit aandurft, de nieuwe partner en de gescheiden vader samen aan tafel. Dat kan lang niet altijd. En dat kan je juist zo voelen met kerst. De conflicten die er zijn in je familie, soms onderhuids, soms luid en duidelijk en soms doordat je geen contact meer kunt hebben.

Johannes en Jezus vormen een groot contrast. Het is mooi dat Johannes centraal staat, op dag van de heilige nacht, waarin de geboorte van Christus gevierd wordt. Johannes is zo heel anders dan dat kind in de kribbe, dat zo zoet en weerloos is. Johannes is stoer en groot. Hij draagt een kamelenharen mantel, vast veel en vaak en als hij eet, eet hij sprinkhanen en wilde honing. Ver weg van de mensen woont hij, alleen in de woestijn.

Johannes roept op tot inkeer. Mensen komen naar hem toe in de woestijn en vragen wat ze moeten doen. Tegen soldaten zegt hij, dat ze niemand moeten afpersen. Tegen de belastingambtenaren dat ze niet meer moeten geld moeten vragen dan ze is opgedragen, en alle mensen die te eten hebben, roept hij op dat te delen. Johannes wil dat mensen anders gaan leven.

Als profeet die oproept tot inkeer staat Johannes voor ons, in zijn ruwe kamelenharen mantel. Hij laat ons het licht zien, hoe het wel zou kunnen zijn. Met z’n allen aan tafel. Geen oorlogen. Niemand die hoeft te vluchten.
Het gekke is, hoe meer wij in contact komen met het licht, met hoe mooi en goed het zou kunnen zijn, hoe meer we het donker zien, wat moeilijk is en helemaal niet gaat. Dingen die we zo graag anders zouden willen, al kunnen we er vaak helemaal niks aan veranderen. Zo van: “Ah ja, dat had ik graag gewild deze kerst, dat mijn dochter kwam, dat we samen zouden zijn.” Of: “dat ik fijn rond de tafel kon zitten met de hele familie, de lam bij de leeuw.” Johannes zegt, ziet dat, erken dat. Laat het er zijn: de verlangens, het gemis, de boosheid om alles wat er niet is, en misschien wel nooit meer, dan geeft dat ruimte. Dat geldt ook voor onze uitvallen, onze geniepigheid, momenten dat we onze mond hielden, terwijl we hadden moeten spreken. Als je die dingen durft te zien en erkennen: “ja, dat is zo,” dan geeft dat opluchting. Dat is de weg van inkeer, de weg van Johannes.

Je kunt die weg alleen gaan als het je gegeven is je door verlangen te laten raken, als je het licht kunt voelen. Dat lukt niet iedereen. We lazen vanmorgen in het evangelie over mensen die zich niet kunnen laten raken. Zo teleurgesteld door wat het leven hen gaf, dat ze nergens meer in geloven. Er staat: wanneer je voor hen op een fluit speelt, willen ze niet dansen, wanneer je een klaaglied zingt, willen ze niet rouwen. Afgestompt zijn ze. Ze willen Johannes niet omdat hij niks eet en drinkt, en wie weet van een demon bezeten is. Jezus willen ze ook niet, omdat hij teveel eet, dronken is en ook nog eens een vriend van tollenaars en zondaars. Ze genieten niet. Ze rouwen niet. Ze geloven nergens meer in.

Het mooie van Johannes dat hij blijft roepen en wenken en wijzen naar het licht. Hij blijft daar staan in zijn kamelenharen mantel. En brengt ons in contact met wat we anders zouden willen in ons leven, met wat we liever anders gedaan zouden hebben, met ons verdriet en berouw, met ons diepe, diepe verlangen naar eenheid en harmonie. Op die manier wijst hij de weg. We hebben Johannes nodig om Kerstmis te kunnen beleven. Hij effent de weg, verwijdert stenen en obstakels voor de wijsheid en het licht. Jezus en Johannes kunnen niet zonder elkaar.

Jezus zet zichzelf helemaal in de traditie van Johannes. Hij ziet Johannes als Elia waarvan de profeten spraken, dat hij terug zou komen. Johannes, op zijn beurt wijst naar Jezus, als de Messias, als degene die verwacht wordt. Voordat Johannes en Jezus geboren worden ontmoeten ze elkaar al, in de buiken van de zwangere Elisabeth en Maria. Johannes springt dan op van vreugde. Herkenning, verwantschap.

Waar is dat kind dan concreet, in ons leven? Waarin kunnen we het licht van dit kind herkennen? Het is er aan die tafel uit de reclame met de gescheiden vader en moeder, hun dochter en die nieuwe partner, met alle ongemakkelijkheid die er bij hoort. Het is er in de pijn van weer niet als familie bij elkaar. Het kerstkind is allang beneden als je morgen naar beneden komt om aan de ontbijttafel te zitten. Het is er in je verdriet dat je zacht maakt voor jezelf.

Johannes wijst het je. Hij effent de weg. Zodat dat kind, zacht en teer de deuren opent van je hart en daarin binnentreedt.

Amen

Gelezen: Jesaja 62:8-12; Mattheus 11:2-19.
In de Lichtkring, PKN Hoofddorp, 24 december 2017

St. Alfonsus de’Liguori (1696-1787)

1 augustus Paco Guzman 9039670734_8f589b352c_b.jpg

Bezin je in de maand augustus met de heiligen: down to earth en spiritueel. Elke dag heeft een eigen heilige. Trek een tarot of orakelkaart, of laat je verassen door de vraag.

St. Alfonsus de’Liguori is gezien aan het sterfbed van paus Clemens XIV, terwijl hij tegelijkertijd in zijn kloostercel was, vier dagreizen bij de paus vandaan. Dat is bilocatie! Het speelde een grote rol in zijn heiligverklaring.

Vraag voor een kaart: Op welke tweede plek ben ik aanwezig op dit moment?

Bloeiende staf

Het is vandaag de feestdag van St. Fabianus (250). Hij ging als boer naar de stad om zijn waren te verkopen. Hij was paus, toen hij die nacht ging slapen. Vandaag is de inauguratie van Trump. Het doet me denken aan het moment dat we wakker werden en Trump gekozen bleek als president, tegen alle verwachtingen in. Een wonderlijk samenvallen. Maar daar houdt de vergelijking op. Er was een pausverkiezing op de dag waarop Fabianus nietsvermoedend naar de stad was gegaan. Volgens de legende streek er een duif op zijn hoofd neer. Dat was het teken: St. Fabianus was ‘aangeraakt door God’ en werd tot paus verkozen.

Vraag om de kaart bij te trekken: Wanneer wordt/ben/voel ik mij aangeraakt door God/spirit/het goddelijke?


De kaart die ik trek als antwoord op de kaart is die Servant of the Holy Rood, Jozef van Arimathea. De rijke zakenman met de tuin die zorgde voor het graf van Jezus. Volgens de Arthurlegenden bracht hij de graal naar Engeland. De kaart correspondeert met de ridder van staven in de traditionele tarot. Toen Jozef in Glastonbury kwam en zijn staf van een meidoorntak even neerzette om te rusten ging die wortelen. En dat vind ik zo mooi. Een staf die onmiddellijk wortel schiet en gaat bloeien. Hij doet denken aan de staf van Aaron in het paleis van de farao in Egypte, die veranderde in een slang om de macht van God te laten zien, zodat de farao het volk Israël zou laten gaan. Op de tarotkaart bloeit de staf. En springt van enthousiasme en vurige wil uit het kader.

Aangeraakt door God, wanneer en hoe, dat blijft een geheim. Maar ik heb ook een staf. Dit is hem:

Brigid

Grote waterwijding

In Oosters Orthodoxe Kerken wordt op 19 januari de doop van Christus in de Jordaan gevierd met de Grote Waterwijding. Meestal gebeurt dit in een doopvont en krijgen kerkgangers een flesje gewijd water mee naar huis. In Hemelum waar een Russisch-orthodox klooster is, gebeurt dit buiten. Er wordt een kruis in de Moarre gegooid en weer opgedoken (koud). Water is bedreigend en levengevend. In water kun je verdrinken en water geeft leven.

Vraag voor een kaart: Waarvoor wil ik een flesje van het gewijde water?

Mijn kaart komt uit de Mysteries of Mary Tarot en heeft als titel: 'Three Marys at the Cross' (III Holy Rood). De drie Maria's staan om het kruis heen. Onderaan, bij de ingang van het labyrint, ligt een blauwe schedel van turkoois. Op mijn sjamanenmantel zit net zo'n schedel. Een wonderlijk toeval.

Deze kaart is ook op de deksel van mijn tarotspel geplakt. Op iedere deksel zit een andere kaart. Toen het spel bezorgd werd had ik net de schedel op de mantel genaaid. Ik was heel verrast die terug te zien op de deksel van dit spel. Een verbinding tussen mijn sjamanenmantel en de weg van lijdende man, en de drie Mary's.

Ik sprenkel het flesje met het gewijde water over de mantel, over de man met zijn wonden en de over Mary's. En ik eer de verbinding met mijn mantel.  


St. Distaff

St. Distaff heeft niet bestaan. Een distaff is een spinrok. In de middeleeuwen was dit de dag dat de vrouwen weer met spinnen begonnen na een periode van 12 dagen rust gehouden te hebben. De dagelijkse routine van werk begon weer op deze dag. Het nieuwe van het nieuwe jaar begint zijn glans te verliezen.

Mijn vraag voor een kaart is: Hoe behoudt het nieuwe van het nieuwe jaar zijn glans?

Ik trek VI of Distaff (zwaarden 6) uit The Mysteries of Mary Tarot. Alle kaarten van deze tarot zijn kleine altaartjes. Dit altaar beeldt de traditie uit waarin Maria in een boot geplaatst wordt, omringd door wierook, bloemen en kaarsen. Ze wordt dan overgezet naar de andere kant van een rivier of een meer. In de Rider Waite Tarot staat op deze kaart een boot met veerman en passagiers, die hij naar een andere oever vervoert. Op de voorplecht van de boot staan zwaarden, in deze tarot staat daarvoor in de plaats een kandelaar met kaarsen.

Ik houd de glans van het nieuwe jaar vast door het besef dat het Heilige me begeleidt, waar ik ook ga. Onafscheidelijk.

Amaterasu

In veel landen wordt de zon in deze dagen aangemoedigd om weer terug te komen, nu ze ver van de aarde staat. In Japan gebeurt dit ook. Daar sluit de zonnegodin Amaterasu zich tegen het einde van het jaar op in een grot omdat haar broer de oogst vertrapt en ze boos is. Zonder zon is het donker op aarde en groeit de rijst niet. Om Amaterasu te verleiden om naar buiten te komen gaat de godin van Plezier dansen en zingen. Alle andere goden doen mee. Wanneer Amaterasu uit nieuwsgierigheid naar buiten komt om te kijken wat voor vrolijkheid ze hoort, zetten ze een spiegel voor haar neer. Als Amaterasu zichzelf in de spiegel ziet geniet ze. Ze begint te stralen en te schijnen. Eén van de goden sluit dan gauw de grot af met een grote steen, zodat ze er niet meer in terug kan. En dan schijnt Amaterasu schijnt weer voor een heel jaar. Vraag voor een kaart: Wat laat mij stralen?

Ach, dat is de Ster! Tussen de gordijnen verschijn ik uit het donker. Ik zie mijzelf. Met bel en vleugeltjes sta ik te stralen.


Licht - Lucia

In veel huizen staat een kerstboom met lichtjes en branden er iedere avond kaarsen. Een kerstboom, lampjes en kaarsjes maken het gezellig in huis. De lichtjes en de kaarsen helpen om het donker te verzachten en ze houden de hoop levend dat de zon weer terug komt. Vraag voor een kaart: Hoe kan ik het donker verzachten?



Ik trek de Ster uit de Christmas Tarot als antwoord op de vraag. Op de kaart kondigt een engel kondigt een kerstspel aan Ze rinkelt met een bel en opent de gordijnen. De engel doet me denken aan Freya. Zij was het meisje dat als Santa Lucia het nieuwe licht bracht, afgelopen zondagmiddag op Terragon. Stralend wit met kaarsen op haar hoofd, kwam ze met het licht.


Toen we door het donker liepen later, met Lucia voorop, om offers te plengen voor onze verlangens in het volgende jaar, zei iemand: "Eigenlijk moeten ons openen voor het licht in onszelf!". "Ja", beaamde zijn buurman: "en voor het licht dat overal om ons heen is". En zo deden wij. Lucia bracht het licht en wij openden ons. Het felle licht schuurt en brandt, maar verzacht het donker.

Maria en Jozef spinnen - Adventspreek

Er is een schilderij uit de middeleeuwen waarop Jozef en Maria samen zitten te spinnen. Maria is zwanger. We zien Jezus in de buik, met een gouden stralenkrans eromheen. Jozef houdt de spinrokken vast en de klos. Maria spint de draad. Ze spint zijn levensdraad. Het is een ongewoon beeld. Maria en Jozef die de levensdraad van Jezus spinnen. Jezus komt uit de hemel. Hij is kind van God. Dus dat is toch zijn grootste verbinding, met God in de hemel, zou je denken. God spint zijn draad. Maar zo is het niet op dit schilderij.


Hier is het Maria die het de kind in de buik weeft. Ze spint haar dromen voor het kind in de draad. Dat doen wij ook als aanstaande ouders of grootouders. We hopen dat onze kinderen gelukkig zullen zijn, voor zichzelf kunnen zorgen, tegen het leven opgewassen en misschien zelfs wel beroemd zullen worden. Dat onze genen goed zijn, en ze gezond zullen zijn. En dat we goed voor ze kunnen zorgen. Zoals Jesaja zegt: dat onze kinderen boter en honing zullen eten, totdat ze in staat zijn het kwade te verwerpen en het goede te kiezen.

Read more...Collapse )
Tags: , ,

Hulst

Bij Kerst hoort hulst, al eeuwenlang. Hulst was vroeger een huisbeschermer. De scherpe stekels aan de bladeren zouden boze geesten prikken. Ook werd hulst tussen de hammen gehangen. De punten aan de bladeren zijn zo scherp dat ratten en muizen erdoor afgeschrikt werden en de ham niet aanvraten. Het blad met de rode bes en de doornen doet denken aan de doornenkroon van Jezus, wiens geboorte met kerst gevierd wordt. Vraag om een kaart bij te trekken: Wat beschermt mijn huis?


Ik trek een kaart met een heleboel hulst! Het kerstkind neemt dat mee. De kaart is The Child, in de traditionele tarot is het de Dwaas. Het kerstkind komt blij zijn gaven brengen, onbezorgd, vitaal en vrij. En hij kan zo naar binnen. De deur staat open. Geen scherpe stekels die afschrikken! Scherpe stekels werken blijkbaar niet voor ons. Het is aanstekelijke vrolijkheid, enthousiasme en onbezorgdheid waarvoor wij ons huis open moeten zetten. Dat is wat ons huis beschermt.

Sint Janskrûke

In oude Friese Almanakken staat: "No mei de Sint Janskrûke by’t fjoer." De drank was bedoeld voor een heildronk op derde kerstdag, de feestdag van de evangelist Johannes.

Om een kaart bij te trekken: Wat is goed om nu ‘bij het vuur te zetten’, voor te bereiden, voor de periode van kerstmis?

Ik trek de Hermit uit The Christmas Tarot. Santa Claus rust uit en kijkt naar de stad, voor hij er binnen gaat om zijn cadeaus te geven. Het zijn drukke dagen. Laat ik me goed bedenken dat het fijn zal zijn, ook af en toe afstand te nemen.

Wat zou Santa Claus denken, over de stad en de mensen, als hij daar zo zit, vraag ik me af. Zou hij ze in zijn hart sluiten? Ik denk het wel.