De melaatse


Een maand geleden maakte ik een ‘staf’. Het was een opdracht voor een brainstorm middag, om elkaar beter te leren kennen en op een speelse manier te laten zien wat ieder van ons in huis had. Iedereen die meedeed, maakte zo’n staf.

Ik had bellen aan mijn staf willen maken. Vrolijke bellen als van een dwaas. Ernstige bellen als van de melaatse, die moet melden dat hij eraan komt. Ik heb de bellen er niet aangemaakt. Ik had al zoveel in de staf verwerkt, het werd teveel.

Een paar dagen geleden voerde ik voor de lol mijn geboortegegevens in een systeem dat Human Design heet. Dat is een soort astrologie, maar dan net anders. Het systeem rekent uit welk ‘type’ je bent. Tot mijn grote schrik was ik een vrij zeldzaam type. Ik zeg niet welk. Want oh, oh, oh, oh.

Er staat ook bij welke strategie de typen het best kunnen inzetten in hun leven. Die van mij is: INFORMEREN. Zeggen wat je doet en wat je van plan bent. Om mensen mee te nemen en weerstand weg te nemen. Maar ook als waarschuwing aan de mensen die met mijn acties te maken krijgen. Ik ben dus de melaatse met de bellen, die ik niet aan mijn staf heb gemaakt: ‘Kijk uit, ik kom eraan.’ Oef, mensen te moeten waarschuwen, voor wie ik ben en wat ik ga doen. Wat een vloek.

Maar gek genoeg komt het heel goed uit. Ik ben van plan iets in de kerk te gaan doen. Samen met een initiatiefgroep zetten we dat op. Een heleboel mensen in de kerk zijn er blij mee, maar niet iedereen. Het roept heel wat op: ‘Verkwanselt ze ons mooie geloofsgoed niet?’ Nu denk ik, ik moet informeren. Zeggen wat ik doe, wat we van plan zijn, dieper en beter, hoe ik er geloofsmatig insta, waarom kerk zo belangrijk is voor mij en voor dit project en voor de mensen met wie we gaan werken. Dus dat doe ik nu.

Daar ga ik dan, als melaatse met bellen.

Recent Posts from This Journal