Nieuwjaar

Tashlich

Niets zo beladen als zonde en schuld. En toch, je wilt wat met de dingen die niet liepen, zoals je dat graag gewild had. In het Jodendom heb je het Tashlich ritueel. Daarin doe je doe je heel letterlijk iets met je zonden: met de dingen die je anders had willen doen, de nare gedachten waar je last van hebt, met alles wat je blokkeert om een goed leven te leiden voor jezelf en met de mensen om je heen.

Het gaat zo. Je pakt een boterham uit je broodtrommel en die verkruimel je. De kruimels stop je in je zakken. Dan ga je naar een sloot, plas of rivier, het liefst één met vissen erin. Je gaat langs de kant staan en je gooit je zonden als broodkruimels in het water. Je kunt er woorden bij zeggen als: “Zegen mij, al ben ik niet volmaakt.” Kijk hoe de zonden naar beneden zinken en verdwijnen in de diepte. Tot besluit schud je je zakken uit, zodat er geen kruimel meer te vinden is. Ruimte voor een nieuw begin.

En waarom water met vissen? Dat is omdat vissen hun ogen nooit sluiten en vruchtbaar zijn. Zo vruchtbaar willen wij ook zijn in ons leven, en we willen een God die over ons waakt en zijn ogen niet sluit voor ons.

Het is vandaag Yom Kippur, Grote Verzoendag, een dag die in het teken staat van berouw en opnieuw beginnen. Het is de laatste feestdag van het Joodse Nieuwjaar.