Monstrans

Op weg naar Pasen met een zalving

Een zalving van de ogen, de mond, de oren, de handen en de voeten om de tijd voor Pasen bewuster te beleven: ontvankelijk te zijn voor wat er leeft aan moeite en verdriet bij de ander en bij onszelf. Daarvoor open staan, geeft ruimte.

Dit ritueel sluit aan bij de oude lijdenstraditie in de tijd voor Pasen waarin men in het lijden van Jezus, het eigen verdriet herkende. Ook herinnert het ritueel aan de zalving van Jezus door Maria van Magdala. De woorden van de zalving zijn gemaakt door de deelnemers aan de Noorderlichtviering op 16 februari 2013 in de Antoniuskerk in Breda.

Zalving

We zalven onze oren, opdat we kunnen horen en voor rust, omdat we niet alles hoeven te horen. We zalven onze oren, opdat we horen wat er echt toe doet.

We zalven onze ogen, opdat we zullen zien en dat is meer dan kijken.
We zalven onze ogen, opdat we zien wat leeft bij medemensen en wat leeft bij God. We zalven onze ogen, opdat we echt mogen zien wat Jezus voor ons heeft overgehad.

We zalven onze mond, opdat we woorden van troost kunnen zeggen, de goede woorden weten te vinden en op tijd weten te zwijgen.
We zalven onze mond opdat we niet ondoordacht oordelen.
En we zalven onze mond, opdat we rustig de tijd nemen om te proeven

We zalven onze handen, opdat wij kunnen vasthouden en ook loslaten.
We zalven onze handen, opdat we kunnen aanraken, liefkozen.
We zalven onze handen ook, opdat we kunnen delen, troosten en zegenen.

We zalven onze voeten, opdat we ons kunnen verplaatsen naar plekken waar hulp nodig is en opdat we ons kunnen begeven naar andere uitingen van geloven.
We zalven onze voeten, opdat wij kunnen wandelen in zijn mooie natuur en om stevig in onze schoenen te staan.

In een viering van Noorderlicht, pionierplek van de Protestantse Gemeente Breda.