Brigid

Maria, Maria en Maria

Ik maakte een Mariaprocessie mee in de Dominicanenkerk in Zwolle ter ere van het verschijnen van de roman: Maria’s dochter. Voor Kirsten Notte, schrijfster van het boek, is Maria belangrijk. Ze ervaart dat Maria altijd bij haar is. De processie had christelijke elementen: het ging over Maria en was in een kerk, en bevatte ook elementen uit het paganisme, een natuurreligie waarin de seizoenen gevierd worden, de aarde als moeder gezien wordt. Die combinatie ligt dicht bij mijn hart. Ik zit in een werkgroep die Keltische jaarfeesten viert, waarin de voortgang van de seizoenen centraal staat, een experimenteel project van de Protestante Kerk. 

Met Maria op een draagstoel en een rozenkrans in de hand lopen we de kerk rond en stoppen in iedere hoek van de kerk. De processieleidster vertelt iets, we bidden een paar kralen van de rozenkrans en we gaan weer door. Aan het eind is er de opdracht in elkaars ogen te kijken en daarin Maria te zien. Hoe verder we komen in de processie, hoe meer buikpijn ik krijg. Jammer, dit staat zo dichtbij mij en ik geniet er niet van. In de processie gaat het om Maria. Jezus komt niet voor. Ja, als dode zoon, in de Mariakapel, waar Maria hem op schoot houdt en over hem rouwt, en de Maria die meegedragen wordt heeft Jezus op haar arm, maar dat is het dan ook. Ik mis Jezus. Pijnlijk. Ik, die het vrouwelijk gezicht in het geloof zo belangrijk vind, haak af als dat nu eens helemaal centraal staat. 

  

Vlak nadat ik de uitnodiging voor deze processie kreeg, kwam ik een ander Maria ritueel tegen.Op Facebook volg ik een Amerikaanse kloosterorde: Franciscan Sisters of Christian Charity. Eind april, op de dag dat Kate en William trouwden, leerden de meisjes die bij hen in willen treden, de liturgie van het kronen van Maria. Ze voeren dit uit in de maand mei, waarin de bloemen uitbundig bloeien en alles gonst van vruchtbaarheid en scheppingskracht. Op de foto staat plaatst het meisje vol aandacht een kroon op het hoofd van Maria. Het is een gebaar van aandacht en tederheid, met de intentie om zelf te zijn als Maria, vruchtbaar, moederlijk, zuiver. Hier wordt een vrouw geëerd, ze is zelfs bijna goddelijk. Het is wat mij lief is en toch sta ik er pijnlijk ver van af. 

        

Een andere orde, de zusters van het Immaculate Heart of Mary (IHM) ken ik ook van het internet. Bij de ingang van de kapel in hun huis voor bejaarde zusters staat een standbeeld van Maria. Het heet: “Mary, Woman of the Eucharist”. Op de foto hieronder wordt er aan het beeld gewerkt. Maria houdt een brood vast. Het brood lijkt op een hostie en op een wijde, ondiepe schaal. Het brood is Jezus. Het is het brood van het avondmaal en ons dagelijks brood. Tegelijkertijd is het Maria zelf. Als de zusters de kapel binnengaan, nodigt deze Maria de oude zusters uit haar te volgen en zich te herinneren hoe zij Maria heel hun leven gevolgd hebben. Bij deze Maria voel ik me wel thuis: om het brood dat ze vasthoudt, om het delen dat ze daarmee uitdraagt en om de ontvankelijkheid van de open schaal.  

          
Tags: ,