Ballonnen

Ik zit vast aan het geluid van een mijn uit Chili

Vandaag zit ik vast aan het geluid van een mijn in Chili. Ik hoor de motor die de capsule aandrijft waarmee de kompels gered worden, die al 69 dagen vastzitten in de mijn San Jose  uit de boxjes van mijn computer. Ik werk, en ook niet. Steeds weer ga ik naar de pagina waar de life-feed van de redding te zien is.

Ieder half uur speelt zich daar hetzelfde tafereel af. Een wachtende vrouw, moeder of broer tussen reddingswerkers, de president en een minister. Ontroerd, gespannen. Vaak verlegen, ongemakkelijk, tussen de andere mensen die daar al langer staan en ook nog eens van een andere klasse zijn. Dan komt er een beeld van de schacht waar de capsule doorgaat. Een rond gat in de grond waar na een tijd kijken, de capsule uit naar boven komt. Er klinkt geklap, en er stapt een dokter naar voren die de kompel uit de capsule bevrijdt. Dan komt de omhelzing van de mijnwerker met vrouw, moeder of broer. Ieder half uur weer het hoogtepunt. Tot slot een gebaar van dank voor de reddingwerkers, handen die geschud worden, een korte omhelzing, en vervolgens verdwijnt de kompel uit beeld op een brancard, met een geruite deken over hem heen. De motor klinkt dan alweer, en over een kwartier zal er een andere vrouw, moeder of broer staan te wachten om hun kompel in de armen te sluiten.